Lees reeks by Siener van Rensburg, die mens

Toe kom my ou Bybel voor my ...

Ek gaan naar die Noorde en oor die pad is draad gespan en een vrou ze hand maak die draad los, en ek gaan verder.Toe staan die brand pragtig groen en mense hardloop om  'n kop. Toe kom my ou Bybel voor my in gezicht .

Nieklas  van  Rensburg   het  hierdie  visioen in November 1920 gehad en by verskeie geleenthede teenoor sy kinders en vriende daarvan  gepraat en  gesê hy sien dit as die "geboorte  en bevryding van ons volk  (die draad  word deur 'n vrou losgemaak en die brand staan pragtig groen).  Maar dit sou eers intree nadat die volk in die 'noorde' by 'n koppie fees gevier het   (Voortrekkermonument 1948:....  mense hardloop om  'n kop  -    'n teken van vreugde), en hierdie fees sal  'n sterk godsdienstige strekking hê. Toe kom  my ou Bybel  voor my in gezicht.

In hierdie  tyd  1920/21  het die Siener  ook begin  melding  maak van  die baie 'swart  strepe'  wat hy kruis  en dwars  oor Suid-Afrika sien loop. Een Sondagmiddag vertel hy dit ook aan ' n ou huisvriend van Wolmaransstad,  mnr. J. Lategan:  "Ek het weer  daardie  swart strepe  gesien,  maar  hierdie  keer het ek ook duisende mense van Kaapstad af tot hier bo in die Noorde langs die strepe sien optrek. Toe mnr. Lategan wou weet wat die swart strepe dan kan beteken, het  die  Siener  geantwoord:   "Dit  moet  seker  paaie  wees,  maar hoekom  hulle swart is, moet jy  my nie vra nie"

Destyds het niemand nog geweetdat daar eendag 'n  netwerk  van nasionale  teerpaaie sou kom nie.

Op 'n verdere  vraag  waarheen  die duisende  mense  op pad was, het oom Nieklas  sy kop geskud:  "Ek weet nog nie, maar dit het my laat  dink  aan Agt-en-dertig  se Groot  Trek.  Die Boere  gaan  seker weer  soos daardie  tyd verenig  en saam wegtrek  -   waarheen  weet ek nie." Hulle het nie verder  daaroor  gepraat  nie.

Mnr. Lategan vertel dan die interessante staaltjie van die keer toe oom Nieklas  in 'n  visioen  die destydse  SAP-regering  met homself verwar  het:

Oom Nieklas-hulle het teen die boloop van die Makwassiespruit gewoon,  vertel mnr. Lategan,  en ná 'n  sterk reënbui het dit dikwels gebeur dat die kraal toe onder vuil, modderwater staan. As die weer dan in die somermaande  teen laatmiddag   se kant  opsteek,  is die skape  gewoonlik   aangekeer  om op ' n granietkoppie  te oornag  in plaas van in die kraal.

In Desember 1921 kuier oom Nieklas  en tant Anna een Sondagmiddag  by  die Lategans op Wolmaransstad  en die Siener vertel hulle toe van die gesig wat hy die vorige  dag gehad  het: "Ek sien dat daar ‘n klomp van my mofskape op hulle plek Iê en slaap. Skielik kom daar 'n verskriklike  beroering  onder hulle. En toe ek weer kyk, sien ek net skape doodlê."

(Die ou Boereprofeet het Die Suid-Afrikaanse Party van destyds altyd gesien as mofskape  omdat, soos hy graag gesê het, "hulle sulke dom dinge kan doen").

Oom Nieklas  meen toe die visioen beteken  dat daar groot moeilikheid  en ellende op die Sappe wag. Maar toe hy kort daarna  op 6 Januarie   1922  weer  by  mnr.  Lategan  aan  huis  kom,  lag  hy  alte lekker. "Weet jy,  neef,"  sê hy toe: "ek dag dis die Sappe wat in die moeilikheid gaan kom en al die tyd is dit toe ek self, want eergister toe die weer  opkom, het ons oudergewoonte die skaap  koppie  toe laat  aankeer.  Die weer  was  mos baie  swaar  die dag,  en hier  teen skemer  hoor ons toe 'n geweldige  donderslag.  ' n Rukkie later kom sê my seun toe daardie weerligstraal  het net mooi in die middel van die  skape  neergeslaan  en  nie minder nie  as 247  getref.  Hulle  is almal dood  -   byna die helfte van my trop."

Vervolg...