Nuutste bydraes

GEDAGTES VIR ELKE DAG

Of lees almal by Gedagtes vir elke dag

Ons moenie bly kla oor die dinge wat die lewe van ons weggeneem het nie.  Vertroetel eerder die dinge wat die lewe ons gee en wat ons nog kan geniet.

DIE WIT HORISON (3)

EERSTE SA ANTARTIKA-EKSPEDISIE

                                DESEMBER 1959 - JANUARIE 1961

             Gebeure neergepen deur dr André le R vd Merwe wat as dokter die reis meegemaak het

Lees reeks by Die Wit Horison - 1e SA Antartika-ekspedisie 1960

Die Eerste Suid-Afrikaanse Nasionale Antarktiese Ekspedisie (SANAE 1) het uit die volgende 10 lede bestaan waarvan vier nog leef en al vier tans (2017) in hul tagtigerjare is:

Hannes la Grange – Leier - Oorlede
Marten du Preez - O/leier en Radio-ingenieur  (Tans woonagtig Waverley, Pta)
Dr Andre v d Merwe – Dokter - Oorlede
Victor von Brunn  - Geoloog - Oorlede
Dick Bonnema - Senior weerkundige (Tans woonagtig in die Kaap)
Theo van Wyk
Weerkundige (Tans woonagtig in Kemptonpark)
George Strauss – Weerkundige - Oorlede
Blackie de Swardt – Weerkundige - Oorlede
Chris de Weerdt - Dieselwerktuigkundige (Tans woonagtig in Silwerlakes,Pta)
Niek Erasmus- Radio-operateur - Oorlede

Die leser sal met verdrag ook lees van ander Suid-Afrikaners wat slegs as waarnemers die volle reis meegemaak het asook van 'n hele aantal Noorweërs teenwoordig.

EERSTE ROBBE EN DIE ADMIRAAL SE PIKKEWYN
Die middag om drie-uur, ná die begrafnis, was daar groot opgewondenheid. Ons was op 58.3 grade suid en 1.0 graad wes, toe Stoppelbaard, die skerpskut-offisier, die eerste rob ’n kopskoot van die voorstewe af gee. Robbeskerpskutters gee altyd kopskote sodat die pelse nie beskadig word nie. Ons wou nie robbe skiet slegs om ons jagterslus te bevredig nie, maar om kos bymekaar te maak vir die poolhonde wat ons slee op die vasteland moes trek.

Almal het na daardie kant van die boot gestorm want min van ons het al voorheen ’n rob gesien, wat nog te sê ’n Antarktiese rob!

Almal se aandag was getrek deur die helderrooi bloedstreep op die blinkwit sneeu - soos ’n rooi sloot in die sneeu gebrand.

"Dit is ’n Godsbestiering,” het Kosie gesê.

Ek het vraend na hom gekyk.

"Dit het ons almal se aandag van die somberheid van die oomblik getrek,” het hy gesê, "en die spanning van die afgelope week gebreek.”

Ons uiteenlopende kennis omtrent robbe wat ons die laaste paar dae uit boeke bekom het, het ons na lange beraad en driftige bespreking laat besluit dat dit ’n klein Weddell-rob was. Moontlik het ons hom ook maar met die eerste oogopslag geklassifiseer omdat sy soort net in Antarktiese waters voorkom. Chappie het met die insiggewende inligting gekom dat die groot Weddells nie ver van die ysbankfront gaan nie. Dis net die kleintjies wat so ver weg speel. Hulle dwaal tot aan die rand van die plaatys, en wanneer hulle na twee jaar groot genoeg vir grootmensgeselskap is, keer hulle na hul geboorteland terug om daar langs sy kuste te lewe en om in die winter op die see-ys aan te teel.

Dis ’n donker, blouvaal rob, baie donkerder op die rug as op die sye en pens, ’n Kort snoet met klein tandjies wat amper soos die melktande van ’n kind lyk. Net sy oog- en byttande is sterker ontwikkel om, wanneer die water toegeys is, ’n luggat deur die ys te beitel. Andersins het hy ook nie groot en sterk tande nodig nie, want hy lewe van krill, van die euphausia-familie. Hierdie krill is poterige, rooibruin gediertetjies, sowat twee duim lank, waarvan duisende kort-kort uit die water spring en soos ’n warrelwind daaroor gons. Hulle lyk in liggaamsbou soos die garnale aan die Natalse kus.

Magnar, die vriendelike jong matroos, en sy vriend, Steinar, het rats oOr die kant gespring, die katrolkabel saamgesleep en dit met ’n skuifplankie aan die stertswempote van die rob vasgemaak. Die elektriese katrol het die rob vinnig agterstevoor oor die ys laat gly en oor dolboord gepluk.

Vernuftig en vinnig, binne ’n paar sekondes, het Steinar hom oopgesny, die harslag en binnegoed uitgeskeur en oorboord gegooi en die bloed op die dek met die waterslang afgespoel.

"En dit met kaal hande,” het ons hom bewonder. Ons het nie daaraan gedink dat die rob ’n warmbloedige soogdier is en dat dit in die koue aangenaam is om jou hande tussen sy ingewande te verwarm nie.

Stroke ys het in alle rigtings uitgeskiet, maar gelukkig was die waterbane tussen hulle nog wyd genoeg. Die Polarbjorn het volstoom langs die waterbane geseil, asof hy die ys uitjou. Waar ’n strook ys sy weg versper het, het hy net effens stadiger gegaan, gevoel-voel soos ’n hond wat aan ’n klip ruik, en dan gedoen wat hy wou. Net die dowwe gestamp van die ysterplate teen die ys. lets afwisselends na die eentonigheid van die vorige paar dae toe daar nie eens seesiekte was om jou besig te hou nie.

Ysberge het soos glaskastele op die liglyn getoring. Dit het gelyk of hulle in die pakys vasgeknel was. Regs voor het een sy pieke, met diep valleie tussenin, 300 voet in die lug opgestoot. Kort daarna het ons naby een wat ’n groot skeur feitlik dwarsdeur sy logge liggaam gehad het, verbygeseil. Die kleiner stuk was besig om af te stig of af te kalwe, en na die kalwery sou Ma haar ewewig verloor en met ’n dowwe gerammel bolmakiesie slaan om haar ysige, blinkblou onderwêreld die lug in te stoot.

Hierdie ysberge ontstaan aan die Antarktiese vasteland. Die arms van die inhamme breek af, die gletsers stoot hul tonge die see in en gee geboorte aan plat tafelberge, myle lank en ’n paar myl breed. Die seestrome en die getye vreet die ysberg onegalig aan een of ander kant en onder weg. Eers staan hy skeef soos ’n tafel waarvan die een poot geknak het, en uiteindelik kantel hy om. Sommige van hulle wat op die liglyn lê, was ten spyte van die feit dat hulle omgeslaan het, nog twee tot drie myl lank.

Hulle span hul onderwaterse ses-sewendes in die dieper seestrome en word weswaarts deur die Weddell-see tot naby Suid-Amerika meegevoer. Dan noordwaarts, en na jare kom hulle oos- waarts terug op omtrent die breedtegraad van Bouvet-eiland om daar hul smeltproses voort te sit en te beëindig.

Met hul seile diep in die seestrome gespan, word hulle teen die rigting waarin die pakys beweeg, meegesleur. Agter hulle is oop water of gebreekte pakys wat of gou weer aanmekaar ys of oop bly as genadige gebaar teenoor ’n strompelende boot. Voor hulle uit laat hulle die teenstribbelende pakys opboggel. As ’n boot tussen die twee wedywerende kragte te lande kom, sal hy fyn gedruk word. Daar is egter geen gevaar as die kaptein se oog skerp en nugter is nie.

’n Geelgoue rob het aan bakboord op ’n ysskots gelê en slaap. Stoppelbaard het skaars gekorrel, toe klap die skoot. Net so rustend het die rob bly lê. Weer ’n kopskoot. Magnar en Steinar het hom in ’n kits op die boot gehad en net so gou as die eerste keer sy binnegoed uitgehad en oorboord gegooi.

Die vel met sy dik laag olierige spek het, soos Niklaas sou sê, swaarder as die rob self geweeg. Met ’n paar swaaie van die blink lem het Steinar dit van die karkas afgeslag. Ek sou die spek nooit van die pels afgeskil gekry het as Magnar nie feitlik al die werk gedoen het nie. Toe het ek die vel goed met Johannes se kombuis-sout gepekel, opgerol en vasgebind en op die eilandplatform bo-op die brug in die sneeubries gaan sit.

Die een was ’n klein krapvreter, ook die wit rob van Antarktika genoem. Hy is die geliefkoosde dis van die jagwalvis en is die volopste van al die Antarktiese robsoorte. Hy het klein, gevurkte tande waarvan die buitenste lobbe soos krapknypers na binne gedraai is en waardeur hy plankton en krill uit die water sif. Hy het sy naam van die vorm van sy tande gekry, nie omdat hy krappe vreet nie, want in sy gebied is daar geen krappe nie.

Die snywonde aan die ou groot krapvreterbul wat ons kort daarna geskiet het, het getuig van menige benoude oomblikke en ontkomings uit die kake van die jagwalvis.

Die ysstroke het breër geword en die waterbane smaller en korter.

Die boot moes meermale die ys stormloop. Hy het gestamp, dan weer getru as die ys agter nie reeds weer toegemaak het nie, en dan weer gestorm.

"Hy speel bokrgam met die ys. Hy moet hom net nie bloedneus slaan nie,” het Blackie skaterend opgemerk.

"Ja-nee, ons sal lank op die ys moet ronddrywe voordat iemand ons kan oppik,” het ek gesê.

"Ons drgywe dan mos Argentinië toe, nê, dokkie? Ek was nog nooit daarg nie.”

Dit het gelyk of twee bokramme aan die baklei was. Die boot stamp sy skerp boeg eers skuins teen die ysstrook, dan reguit en dan weer skuins teen die anderkant. Wanneer die strook in lang repe bars en hom deurlaat, het hy sy sin gekry. Anders draai hy verleë om en seil noordwaarts in die rigting van Kaapstad om te probeer om om die digte pakys te kom.

Na al die gebokram het die motore van die boot warm geword. Ons moes toe tussen die ys gaan lê waar die water stil is en die boot nie rol nie, sodat bootwerktuigkundiges en Chris nuwe suierpenne kon insit. Die volgende ses-en-dertig uur het stil verbygegaan; stil na die aanhoudende gedreun van die motore en die gestamp van die boeg teen die ys.

Die son het laat ondergegaan. Deur die nag het dit helder skemer gebly.

Die gesels van die aand het tot laat in die nag gestrek. Bier, whisky, brandewyn en slimpraatjies. Die kommandeur het telkemale ’n heildronk op die kaptein ingestel, en die kaptein het elke keer ernstig manierlik teruggeglimlag. Een staan op en kom na ’n ruk met sterk kerrie-eiers terug. Gelukkig te sterk vir die meeste om te geniet, maar die paar met blikmae het toe soveel meer om te eet. Gert se maag is van die dikste porselein gemaak; die Noorweërs s’n van botter.

Toe die son kort na twee in die oggend onder sy kombers uit verskyn, en een vir een na sy slaapbank gaan of na die kombuis om koffie te soek, het dosyne blikproppies en leë drankbottels die skoon witheid om die boot ontsier. Dit is maar die mens: wat skoon en ongeskonde is, verander hy na die onsierlikheid van sy eie gemaksug. Die voorsmaak was aangenamer en prikkelender as die gevolg. Dik koppe was tot laat die middag te swaar om orent te kom.

Die oggend van sestien Desember het Hannes ’n kort Geloftediens gelei. Almal was daar, buiten Chris, wat na die onafgebroke hulp van ses-en-dertig uur aan die bootwerktuigkundiges, nog geslaap het.

Hannes het gebid dat, soos die gebede van ons voorouers meer as ’n honderd jaar gelede verhoor is, ook ons s’n verhoor moet word waar ons die vreemde invaar. En gee liefde teenoor mekaar, net soos aan hulle wat agtergebly het.

Die kommandeur het gelees: "As ek die liefde nie het nie, is ek ’n klinkende simbaal ... Dit was eenvoudig en indrukwekkend en het ons in stilte laat dink en verlang. Daar het so baie gedurende die afgelope twee weke gebeur, en op die wit vlaktes kon nog so baie wag.

Om drie-uur die middag was die boot in die ys beset. Ons hele klomp het met stokke, koevoete en ysspiese oorboord gespring om die ys weg te breek en te stoot. Daar was ’n wilde geskarrel en gelag terwyl almal oor dolboord terugtuimel en sommige op hul mae beland en soos haastige pikkewyne oor die glibberige dek toboggan ry. Alles moes vinnig gaan, want die boot moes aanhou beweeg voor die ys hom weer kon vaskleef.

Terwyl ons besig was om die boot los te woel, het ’n middeljarige keiserpikkewyn kom kyk waaroor al die lawaai en gewerskaf gaan.

Min kon hy vooraf geweet het dat hy so skielik al die aandag sou geniet. Ons het kring om horn getrek en die geklik van kameras het soos die geruis van ’n haelbui op hom gereën. Dit was onmoontlik om van hom alleen ’n foto te kry. Elke keer was daar ook een van die langer tweebenige gediertes met kamera voor die oog in die gesigsveld.

Baie gou het hy nie meer behae in die oordrewe belangstelling geskep nie. Met sy poot- en pensbewegings het hy probeer wegtrippel en seil om die naaste watergat te haal. Net soos ons byna twee weke gelede die dood bo die hoë golwe verkies het, het hy eerder die kake van die jagterrob verkies as hierdie fotografiese uitbarsting.

Maar toe kom die beste duikskoot wat ’n mens ooit, seLfs op ’n rugby veld, kon belewe. Die admiraal het sy statigheid links laat lê, en toe ek weer gewaar, skuiwe hy so van regs agter af op sy maag verby. ’n Oomblik lank het dit soos ’n tweede pikkewyn gelyk wat toboggan ry. Hy was vasberade om die pikkewyn vas te vat, maar hy het nie besef hoe glad so ’n nat ding kan wees nie. Soos ’n oester het die pikkewyn uit sy omhelsing geglip. Uit die hoogte het hy op die admiraal neergesien, erg onthuts oor die ongewone behandeling en hardhandige betasting. Toe het Blackie ’n keer dieselfde bloutjie geloop en die pikkewyn is half in vrede gelaat. Maar toe hy so ampertjies oor die ysrand gly, het die admiraal ’n oorlogskreet soos ’n Rooihuid gegee: "I must have that penguin!”

Onbeplande, dog vasberade aanvalspogings het gevolg: gestrompel, geval en geduik agter die pikkewyn aan. Met ’n duik asof hy die klankgrens wou breek, het die admiraal weer ’n keer deur die lug geskiet, op die pikkewyn geval en hom met ’n onontkombare greep vasgevat.

Blackie het hom aan die een vlerk beetgepak, die admiraal aan die ander, en Niklaas het die snawel met sy dubbele paar handskoene vasgevat sodat hy nie kon aanhou om sy geniepsige pikke links en regs uit te deel nie. Sukkelend en steunend is die glibberige dier op die boot gelig.

Ten spyte van die pikkewyn-insident was die boot na sowat ’n uur se gestoot en gekap, en met aanmoediging en kritiek van die wat nie afgeklim het nie, los.

Almal het probeer om met die pikkewyn maats te maak, maar voorlopig wou hy niks daarvan weet nie. Blackie het hom tot laat daardie aand geselskap gehou, en hy het later toegelaat dat hy sy kop streel en hom aan die vlerk neem en dan het hy soos ’n kind wat jy oor die straat lei, saamgestap asof jy nie langs hom is nie. Die admiraal het hom "Pappy” gedoop.

Met groot genot en voldoening het die admiraal in die bed gekruip om te droom van ’n opgestopte pikkewyn wat hy voor groot gehore in die Verenigde State gaan laat optree. Min het hy geweet wat die huidige Pappy se planne was.

Sy selfvergenoegdheid was van korte duur.

Van opgewondenheid kon hy nie slaap nie, en baie vroeg die volgende oggend het hy op die dek verskyn om na die welstand van sy Pappy te verneem. Maar daar was geen Pappy nie. Net die wit blertse waar hy gestap het asof hy onbehendig tennisbaanlyne op die dek wou trek. Die een matroos het gesê hy het oorboord gespring. Maar ’n pikkewyn kan nie spring nie. ’n Ander het gesê hy het oorboord gevlieg. Maar ’n pikkewyn kan nie vlieg nie.

Die matrose het nie daarvan gehou om heeldag met ’n lap agter die pikkewyn aan te stap en wit smeersels op die dek af te vee nie. Die admiraal het onverwyld tot die logiese gevolgtrekking gekom dat sy toekomsplanne gesaboteer is. Hy was briesend.

Hy het my in die eetkamer kom opsoek en ek het hom bekaf in die halfskemer van die gangetjie sien aankom. Net toe hy sy lot wou bekla, het hy met een voet in ’n oop varswater-mangat getrap en halfmas ingetuimel. Dit was nog vurige kole op sy hoof. Ek het my lag vir die komiese, dog patetiese situasie gesluk, en soveel te meer nog toe die bleek gesig uiteindelik weer orent kom en sê: "I feel so mad I can die. You know a sailor is a born liar. Imagine first wanting me to believe that a penguin is a jumping bean, and then assuring me it is a ladybird. In Washington, D.C., they are neither . . .”

Ten spyte van ’n goeie vassit in die middag, het ons op Geloftedag 80 seemyle gevaar en om middernag was ons op 66 grade 30 minute suid en 6 grade 43 minute wes. Die vassit was nou al ’n genot. Dit het geleentheid verskaf vir oefening vir die verkrampte spiere wat in die beknoptheid van die boot nie oefening kon kry nie. Die middag met die terugspring van die ys af oor die kant van die boot het Gawie ’n vlugduik uitgevoer en plat op sy maag oor die dek getoboggan. En so ’n dek kan so glad soos ’n skaatsbaan wees. Die sneeu sif feitlik gedurig saggies op hom neer en vorm op die swart planke ’n dun yslaag.

Die temperatuur het ons met minus 1.4 grade Celsius nog goed behandel. Die water was dieselfde temperatuur en het dus nog nie tussen die stukke pakys gevries nie. Soutwater vries eers by minus 1.8 grade Celsius,

Die daaropvolgende dae het die admiraal baie lewensmoeg gelyk. Hy het niks geëet nie en met ’n lang gesig net stil voor hom gesit en kyk - of doelloos rondgedwaal. Hy het oor Pappy getreur.

Die pakys het dikker en dikker geword en die oopwaterbaan minder en minder. Die hele wêreld was een groot ysvlakte. Vassit was aan die orde van die dag en jy het groter bewondering vir die ysbeertjie gekry wat so moedig sy wilskrag teen die natuurkragte gemeet het.

Baie selde het ’n waterbaan nou nog verskyn, en dan het dit maar baie gehawend daar uitgesien. Dit het net die boot in dikker ys ingelei. Die boot was verplig om om te draai en ’n makliker pad te soek. Hy het noordwes, weg van ons bestemming gevaar, en algaande het ons 42 myl verloor. Dit het die seereis nog langer gemaak, want die een of ander tyd sou ons weer daardie verlies moes inhaal. Niemand het gekla nie. Almal het gelewe vir die genietinge van die oomblik, en die dag van more was iets van die verlede.

Chappie en Kosie het vir hulle ’n skryftafeltjie van appelkissies in hul kajuit gemaak. Toe Tallie hulle vra wat hul bedoeling is, het die gemoedelike Chappie geantwoord: "Ons rig ons in om soos Shackleton van ouds op die boot te oorwinter. Ons gaan lank hier sit.” En toe hy merk dat Tallie se gesig sak, voeg hy by: "Dit was ys soos hierdie waarin Shackleton se boot papgedruk is.”

Tallie se ken het verder gesak, en hy het amper daaroor gestruikel toe hy omdraai om na ’n minder neerdrukkende oord te stap. As jy wou weet hoe dik die ys was, was dit nie nodig om na buite te gaan nie. Jy kon net na sy gesig kyk om die dikte van die ys te bepaal. Dit was ’n sensitiewe ysmeter.

Toe ons twee dae later, vroeg in die oggend, op die dek kom, het daar ’n nuwe Pappy rondgestap. Hy was baie makker en frisser as die eerste, maklik vier voet hoog en sou die skaal tot by sewentig pond trek. Miskien was hy ’n dame. In lewe is dit onmoontlik om die twee geslagte van mekaar te onderskei. Hy het nie die ongepoetse manier gehad om te pik net soos jy dink dat jy sy vertroue verower het nie. Hy het hom smalend verwerdig om aan die vlerk gelei te word, jou dan stip in die oë gekyk wanneer jy met hom praat - net asof hy alles kon verstaan. Dan het hy weer afgekyk en sy kop geskud asof hy diepe meegevoel met jou onverskrokke avontuurgekheid gehad het. Die geel skynsel op sy bors het vars en helder in die moreson geblink en die kanariegeel wat na sy ore strek, het soos ’n stywe Victoriaanse boordjie hom sy nek reguit en styf laat hou. Sy swart manel het soos satyn geglinster.

Hy was baie nuuskierig en het van lawaai, gesels en aandag gehou. Aan die begin miskien nie so gretig nie, maar gretiger toe hy eers besef dat hierdie nuwe indringers nie juis slegte bedoelings het nie. Hy het so nou en dan teen die twee nuwe krapvreterrobbe wat gedurende die nag geskiet is, gaan leun. In daardie pouslike houding het hy ons dan soos ’n hoogwaardige uit die hoogte betrag.

Hy is deur die matrose as soenoffer aan die admiraal van die ys afgehaal. Die kommandeur wat daardie tyd op die brug diens gedoen het, en seker maar die bevel daarvoor gegee het, het die admiraal kort na middernag gaan wakker maak om hom van sy nuwe Pappy te vertel. Hoewel dit so ’n ongoddelike tyd van die more was, het hy glad nie omgegee nie. Sy gesig was van kant tot wal die ene glimlag, en hy het hom dadelik "Grand Pappy” gedoop. Daardie dag het hy omtrent honderd foto’s van sy nuwe vondeling geneem, en sonder om te eet, by hom gesit om te verseker dat hy nie springboontjienukke ontwikkel nie.

Teen die middag het Grand Pappy as ’n toneelspeler ontpop. Hy het dit geniet om met ’n bivakmus as romp, ’n sneeubril om sy nek en ’n sneeuhandskoen aan elke vlerk te paradeer. En wanneer jy met jou rug na hom gestaan het, het hy skelmpies om jou gestap en jou ’n tikkie op jou maag gegee om jou aandag te trek. By tye het hy ook ingestem om met ’n leë sigaretdosie, halfpad in sy romp gesteek, as reklameklong vir ’n sigaretmaatskappy op te tree. Dosyne foto’s en voete rolprentfilm is van hom geneem en hy het die aandag terdeë geniet.

Die vassittery het erger geword. Gereelder en elke slag langer. Die balkies uit Noorweë wat vir die ysstotery gebruik is, het almal gebreek. Ons het ’n paar bondels geteerde bloekompaaltjies uit die ruim gehaal om hulle te vervang.

Selfs lang probeer het nie gehelp om die boot los te kry nie. Daarom het ons op die boot teruggeklim, gesit en koffie drink, gelees of niks gedoen nie. Die enigste uitweg was om dan jou geduld op lyn te slaan en vir die gety en die wind te wag om die werk te doen. Die kaptein het deurgaans op die brug gebly en kort-kort met ’n lang touleer na die kraaines geklim om die terrein te bespied. Wanneer sy arendsoog die geringste barsie in die pakys bespeur, het die motore skielik gedreun en dan het die boeg in daardie skrefie ingebeur en was ons weer op pad.

Op 66 grade 40 minute suid het ons die Antarktiese Sirkel oorgevaar. Die dikker pakys, wat onder groot druk was, en hompe bo die sneeuvlak uitgedruk het, het soos ’n miershoopvlakte gelyk. Die wit, onegalige oneindigheid het tot wie weet waar gestrek. As Langenhoven op die Vrystaatse vlaktes twee weke in die toekoms kon sien, kon hy hier maklik sy insig verdubbel.

Daar was meer vassit as beweging. Tru en stoot, bokram in hierdie en daardie rigting, totdat ys breek of die boot omdraai en weer noordwes vaar met die hoop om later weer sy boeg in die rigting van ons bestemming te rig. Ons sou graag suidwes wou stuur, want op 12 grade wes was daar gewoonlik ’n beter deurkomkans. Vir die klein bootjies is dit na die ooste haas onmoontlik om deur te kom, want daar is die ys baie dikker en meer saamgepers.

Vervolg...

U soek na?

  • HOU VAKANSIE IN MOSSELBAAI !

    Baie netjiese vakansie-akkommodasie in Fraai Uitsig, Kleinbrakrivier, Mosselbaai Munisipaliteit. Twee kilometer vanaf Kleinbrak en Tergniet se swemstrande en ongeveer 10 kilometer vanaf Hartenbosch. Pick n Pay binne loopafstand.
    Kliek hier vir volledige inligting en foto's: OPSOEK NA BEHUISING VIR VAKANSIE?
     
    __________
     
    DIE HISTORIESE KOMPAS
    _________
     
    SKAARS BOEKE TE KOOP
    C J LANGENHOVEN 16 VOLUMES
    FAK-SANGBUNDEL 1 VOLUME
    Hierdie 16 volume Langenhoven-stel is 'n goedopgepaste kosbare versamelstuk. Dit beslaan die volledige inhoud van Langenhoven se bundels soos Sonde met die Bure; Loeloeraai; Herrie op die ou Tremspoor; Doppers en Filistyne; en al die kosbare stories uit die pen van Langenhoven.
    Die FAK-sangbundel is ook in goeie toestand en kan saam of apart van die Langenhovenstel gekoop word.
    Eienaar moet na 'n kleiner woonplek verhuis en vra 'n redelike aanbod vir sy boeke.
    Die aanbevole waardasieprys vir die Langenhovenstel is R1600.00; en vir die FAK R100.00
    Koerierkoste sal bykomend wees.
    Kontak

    Chris Carstens

    Sel no 082 954 3383

    Epos adres

    chris.carstens

    @vodamail.co.za

    ___________
    DIGBUNDELS:
      'n Versameling van 4 elektroniese bundels - 226 gedigte @R350.00:  
    Vir alle navrae  skryf aan 
    Amanda
    @waterstrome.co.za
    Uittreksel uit:
    'n Nasie in Pyn:
    ...Saam sal die hele wêreld vir hulle bid.
    Saam sal ons met pyn in ons harte sit.
    Mag hulle berus in u wil
    Mag hulle voor U verstil.
    _________
     
    BOEKRESENSIE:

    Die Legkaart van ons Lewe – ‘n Boodskap van Hoop

    Lees meer oor dié getuienis by:

    DIE LEGKAART VAN ONS LEWE

    __________

    BOEKRESENSIE:

    DIE VOLMAAKTE REPUBLIEK – Christen-Teokratiese Separatisme

    'n Boek getiteld DIE VOLMAAKTE REPUBLIEK - Christen Teokratiese Separatisme, uit die pen van ds AE van den Berg, het  in gedrukte vorm verskyn. 
    Suid-Afrika verkeer tans in 'n kommerwekkende toestand omdat mense se kennis oor die Bybel en die Staat so verwater het dat land en volk as gevolg hiervan ten gronde gaan.  
    DIE
    VOLMAAKTE REPUBLIEK - Christen Teokratiese Separatisme, bring helder perspektief oor rasseverskille en die natuurlike skeiding van rasse wat sal lei tot die herstel van Suid-Afrika. Die land het 'n dringende behoefte aan geestelike transformasie wat landsburgers van denkrigting sal laat verander en van al die sogenaamde polities-korrekte onregte en gewaande vryheid waarmee hulle belas word, sal bevry.
    Lesers word aangemoedig om hulle daadwerklik vir 'n Christen-teokrasie in 'n volmaakte republiek te beywer deur sinvolle besluite te neem in die lig van God se Woord, en onophoudelik te bid dat dit spoedig hier aan die suidpunt van Afrika verwesenlik word. Politiek is 'n saak van erns en harde werk waardeur wet en orde gehandhaaf word en durf nie in eerlose hande gelaat word nie. God is 'n God van orde, en mense word aangemoedig om die koninkryk van God eerste te stel, iets wat op staatkundige gebied slegs in 'n Christen-teokratiese bestel tot sy reg sal kom.

     

    U kan hierdie boek bestel by
    ds AE van den Berg
    Tel: 074 967 5187  of by

    vryheidsbediening

    @gmail.com
    Prys: R50-00

     
  • BOEKE TE KOOP

    ‘n Nuwe Trek: Terug na u God

    Die Oerteks van die lotsbepalende 1838-Gelofte

    J L du Toit & dr L du Toit

    ('n Bundel oor die bronne vir die 1838-Gelofte is nou ook by Exclusive Books in Suid-Afrika beskikbaar: 'n Nuwe Trek (Exclusive Books) Prys: ZAR180

    Alhoewel die nuutste prys op Exclusive Books se netwerf tans R191 per boek is by http://tinyurl.com/lx9vrs8

    ... en loot.co.za dit verkoop teen R169 http://tinyurl.com/l26h6jl

    ... kan u dit vir so min as R60 per boek direk by Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees.. bestel.

    Lees meer by: 'N NUWE TREK: TERUG NA GOD


    ONDERSTEUN U VOLKSGENOTE IN DIE GEVANGENIS

    JULIE 2013

    Wil u meer oor aktuele onderwerpe lees of vir iemand 'n besondere geskenk gee? Goeie voornemens;  Dink reg, leef reg; Moenie bekommer nie; Leuens; Woestyngedagtes, en Niks ontbreek nie, is van die aktuele onderwerpe wat in twee besondere preekbundels behandel word. Vir slegs R60 elk of R100 vir beide kan u 'n waardevolle bydrae maak vir u volksgenote in die gevangenis. Ondersteun hulle asseblief en bestel nou hierdie preekbundels by ds Andrè van den Berg by Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees. 

    GOD PRAAT MET DIE BOEREVOLK – DEEL 2 NOU BESKIKBAAR

    Hierdie bundel, net soos deel I, is saamgestel uit twintig van die beste boodskappe wat sterk op ons volkslewe gerig is. Die inhoud bestaan uit aktuele onderwerpe wat die daaglikse lewe van elke Christen raak. Die koste beloop slegs R60 (posgeld uitgesluit) en is 'n uitstekende geskenk vir die regte persoon. Die inkomste gaan in geheel aan gevangenisdiens vir ons volksgenote.
    Plaas u bestelling per e-pos by ds Andrè van den Berg by Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees.
    of skakel hom by
    074 967 5187


    Bestel 'n uitstekende digbundel deur BOERIUS
    Volledige besonderhede hier:

    Gietoffers van my Siel


    Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees.

     
  • Kliek op DIE CHARISMATIESE GEVAAR om meer oor hierdie boek te wete te kom Lees verder...  
  • FILM OOR DR HF VERWOERD

    Kyk by hierdie skakel http://youtu.be/TcO3zPF8998

      na die kort film oor dr HF Verwoerd.   
    Dit kan ook direk bestel word by Riaan: +27823712682 of by Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees.

     
     

SKERP SLAGSPREUKE

(Lees die reeks by SKERP SLAGSPREUKE)

 

'N BIETJIE LANGENHOVEN:

Ek sê nie al die suur mense is Fariseërs nie, maar naastenby al die Fariseërs is suur. In alle geval, solank hulle onthou om Fariseërs te wees. Want dis ook 'n inspanning.
Verbeel jou 'n wêreld sonder 'n skaterlag, sonder eens 'n glimlag. 'n Hemel op aarde, sal die Fariseër sê. Uit so 'n hemel sou ek wou wegloop hel toe.

Die man wat ek na soek, is nie dié wat die minste foute maak nie, maar dié wat die meeste foute régmaak.

Slaap laat solank as jy jou eie baas is en daar sal 'n tyd kom wanneer 'n 'n baas jou sal laat vroeg opstaan.

Ontydige vlyt is die merk van die luiaard. Dis sy verskoning vir ontydige rus.

Ons reken ons geluk vir ons loon en ons straf vir ons ongeluk.

Welvaart is die  dogter van matigheid en die moeder van weelde.

My swaarste pad trap ek self vir my plat, en die swaarste is die wat my voete nooit vat.

Daar is geen kuns by sukkel en geen sukkel by kuns.

Die boer wat nie saai nie sal nie misoeste kry nie, maar hy sal geen goeie ook kry nie.

Het die daeraad lief en die dag sal jóu liefhê.

'n Man wat werklik oor homself baas is, is nooit die kneg van 'n ander nie.

Dis die flukse perd wat flou word. Meer moeite as wat die vlytige het vir sy loon, het die luiaard verniet.

Op die ou end werk die vlytige man vir homself, die luiaard vir 'n ander.

In die sweet van sy aanskyn eet die Adamskind sy brood; in die sweet van 'n ander se aanskyn sy pastei.

Leer jou ambag so goed dat jy jou altyd kan verhuur aan 'n baas wat daar minder kennis van het as jy. Dan sal jy sy baas wees.

'n Presiese baas hou nie nalatige knegte lank nie. Dié wat hy nie wegja nie loop weg.

Maak in die somer hout bymekaar en sit in die winter by die vuur.

Kla net oor jou kooi as dit 'n ander is wat dit vir jou opgemaak het.

Hoe korter jy jou kuier maak, hoe gouer sal jy weer genooi word.

Om my naaste lief te hê is vir my 'n sware gebod. Met die mense daargunter kry ek dit nog op 'n manier reg.

Jy sê "ja" waar jy moes "nee" gesêhet omdat jy die ander nie wil aanstoot gee nie. Maar eken hoe het hy jou aanstoot gegee met sy versoek!

Aan 'n nuwe wa kan jy sien of dit 'n goeie skilder was; aan 'n oue of dit goeie wamaker was.

Trek liewer vir jou vriend jou broek uit as om vir hom vir 'n baadjie borg te staan. Anders loop julle naderhand albei nakend.

Die vriendskap wat jy moet koop is 'n duur artikel. Jy sal nie weer jou prys kry as jy dit van die hand wil sit nie.

Moenie vriendskap en besigheid meng nie – jy bederf albei.

'n Man wat nie vyande het nie deug nie vir 'n vriend nie.

Maak jou vriendelikheid goedkoop en hou jou vriendskap duur.

Moenie jou vriend vergeet nie; dit sal hom seermaak. Maak jou vyand daarmee seer.

'n Skare is 'n versameling van eensames.

Stuur die luiaard na die miere, en as hy nie te lui is om te gaan nie sal hy te lui wees om weer terug te kom.

Dis net so moeilik om maklikheid in die ou wêreld te kry as wat dit maklik is om moeilikheid te kry.

Waardeer die werk van jou vrou. Jy kan nie op die aarde 'n ander kneg kry vir dieselfde diens en dieselfde prys nie.

Met spaarsaamheid sal jy uit die kleinste inkomste iets oorhou; met verkwistery sal die grootste vir jou te min wees.

Besorg jou eie boodskap en reken die moeite teen dit wat die misverstand jou sou gekos het.

Het die ryk man nodig om so suinig te wees? Maar hy is nie 'n ryk man wat suinig geword het nie; hy is 'n suinige man wat ryk geword het.

Help jou swakke mededinger op die bene bly.  As hy tot niet gaan, kom daar dalk 'n sterke in sy plek.

AFRIKAANSE IDIOME EN GESEGDES (7)

(Lees die reeks by AFRIKAANSE IDIOME EN GESEGDES - die hele reeks

  • Die adderbyt van naberou is verskriklik (Naberou is ontstellend.)
  • Hy het hom in 'n addergebroedesel begewe (Hy was tussen 'n groep nydige, aanvallende mense.)
  • Sy het hom adieu toegeroep (Sy het vaarwel gesê.)
  • 'n Adres van adhesie is 'n geskrif waarin instemming betuig word met 'n versoek.
  • Jy is nou by die verkeerde adres (Jy soek die oorsaak van die kwaad by die verkeerde persoon.)
  • Dit was advokatery (Dit was regskundige uitoorlêery.)
  • Hy sal die werk weer afbroddel. (Hy sal knoeiwerk of slordige werk verrig.)
  • Sy wil elke takie afbrom (Sy kla die hele tyd terwyl sy werk.)
  • Jy kan nou maar afdans (Jy kan nou maar skoert.)
  • Moet hom nie op sy verdienste afdwing nie (Moet hom nie verkleineer nie.)
  • Die ou werkie draf ek gou af (Ek sal dit sommer gou afhandel.)
  • Hulle wil die rusie afdrink (Hulle wil vrede maak.)
  • Sy het soms baie affêrinkies (Sy is dikwels vol nukke en nonsens.)
  • Hy sal wel weer geld van haar affutsel (Hy sal dit op 'n oneerlike manier van haar kry.)
  • Daar kan niks van afgaan nie (Dit kan nie ontken word nie.)
  • Hy sal 'n afgehekste loesing kry ('n deeglike pak slae.)
  • Sy is 'n afgelekte meisie (Sy het al baie kêrels gehad.)
  • Jy lyk so afgesak (Jy lyk baie moeg.)
  • Hy het afgetop gelyk (Hy het verleë gelyk.)
  • As jy iets van hom wil hê sal jy dit moet afgoël (Hy is so suinig!)
  • So 'n afhaler is onnodig ('n Onnodige belediging.)
  • As dit afhang moet ons dit maar opbind (Skertsend wanneer iemand gedurig begin met "Dit hang af..."
  • Na elke partytjie is hy babalaas ( dan ly hy aan die gevolge van te veel alkohol).
  • Daar was 'n Babelse gegons van stemme (Almal het gelyktydig gepraat).
  • Dit was 'n Babelse verwarring (Dit was baie deurmekaar).
  • Hy sal weer mooi broodjies kom bak (Hy sal kom vlei en mooipraat om sy doel te bereik),
  • Hulle eet nie uit een bak nie (Hulle is nie vriende nie).
  • Sy het hom 'n bak gewys (Sy het hom onvriendelik tereggewys).
  • Gou by die bak maar lui by die vak (Hy is eerste daar waar iets te ete is maar traag as hy moet werk).
  • Hy maak sy hande bak (Hy kom bedel iets).
  • Ons moes bak staan (Ons moes hard werk).
  • Dit was sommer 'n bakerpraatjie (Dit was 'n skinderstorie).
  • Jerusalem is die bakermat van die Christelike Kerk ( Dis waar dit begin het. 'n Bakermat was 'n mandjie waarin die baker – die vrou wat 'n pasgebore baba versorg het – die kindjie op haar skoot voor die vuur versorg het).

In die sweet van sy aanskyn eet die Adamskind sy brood; in die sweet van 'n ander se aanskyn sy pastei.

Leer jou ambag so goed dat jy jou altyd kan verhuur aan 'n baas wat daar minder kennis van het as jy. Dan sal jy sy baas wees.

'n Presiese baas hou nie nalatige knegte lank nie. Dié wat hy nie wegja nie loop weg.

Maak in die somer hout bymekaar en sit in die winter by die vuur.

Besoekers aanlyn

Ons het 1655 gaste aanlyn