Pieter Botha

O magtige skoonheid, en my hart, hoe klein –

Sag oor die perskeboorde sif die reën

in blink-rein silwerstrale, met die skyn

van ondergaande awendson geseën.

Met purper en ‘n wonder van robyn

versmelt die groen van skoon smarag deureen,

en in die kleureboog met goud omlyn,

dáár voel my siel ‘n heil’ge vreug gemeen.

EK, sterfling uit die stof, wat moet vergaan,

ek, nietige verganklikheid waarin

geen kleur sal skitter as ek grondtoe daal,

hoe onverganklik is my skoonheidsin.

Ek het ‘n siel wat soos die reënboog straal

en self as beeltnis van wat skoon is, staan.