Nuutste bydraes

GEDAGTES VIR ELKE DAG

Of lees almal by Gedagtes vir elke dag

Die man van weinig woorde se solder is so klein dat daar nie plek vir kaf is nie, het Langenhoven gesê. Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan want dit bepaal jou hele lewe. Die tong het mag oor dood en lewe; dié wat lief is om te praat, sal die gevolge dra, leer die Bybel ons.

DIE WARE INLIGTING- SKANDAAL (43)

Dr Eschel Rhoodie (1984)

Lees reeks by Die ware inligtingskandaal

Die doel met die plasing van hierdie inligting oor die destydse Inligtingskandaal is om die leser perspektief te gee oor hoe Suid-Afrika tot by die haglike verval van 'n swart regering gekom het. Die verraad wat destyds in die kabinet van Vorster, PW Botha, Pik Botha en De Klerk plaasgevind het, nie net teenoor ons Boerevolk nie, maar ook onder en teenoor mekaar in die parlement, getuig van hul veragtelike motiewe en handeling.

In Aix-en-Provence het die son om vyf-dertig opgekom. Om sesuur is my baadjie, das en bruin leergordel deur die wagte aan my terugbesorg sodat ek korrek geklee sou wees vir die Franse hof wat eers om nege-uur sy verrigtinge sou begin.
Binne-in die gevangenis is ’n 200 jaar oue eikehoutdeur met ’n sleutel wat sowat ’n halwe meter lank was oopgesluit. Af met ’n stel trappe. Links, nog ’n ou deur. ’n Lang ondergrondse gang en dan weer trappe wat na die hofsaal op gaan. Die oomblik toe ons die boonste trappe bereik, het blitsligte afgegaan en kameramanne het geskreeu: “Hiematoe asseblief! Kyk hiematoe! Kyk hiematoe vir Associated Press!” Ek het nie links of regs gekyk nie, maar, vasgeboei aan ’n polisieman, by die hofsaal ingegaan en aan die linkerkant my sitplek ingeneem.
Die eerste persoon wat daama ingekom het was Henri Vincent. Daama Katy, gevolg deur professor Sas Straus, Etienne le Roux en Mervin Gross.
Aan die oorkant van die saal het ’n groep manne gestaan. Ek kon sien en hoor dat hulle Suid-Afrikaners is, maar hulle het nie na my gekyk nie. Drie Regters het verskyn. Die president van die hof, staalgrys-krulhare en koue oë, ’n jonger man met sagte bruin hare. Die derde, ’n moderne Romein. Sy swaar ronde gesig en haarstyl het aan hom die voorkoms van ’n oorgewig Julius Ceasar
verleen.
Die verrigting was saaklik. Ek het onskuldig gepleit en die beskerming van die Franse Hof teen uitlewering aan Suid-Afrika gevra op grond daarvan dat die saak teen my polities gemotiveerd was. Die Regter President het verklaar dat die saak oor ’n week aangehoor sou word en dat die hof se bevindinge binne die daaropvolgende week bekend gemaak sou word.
Alles was binne ’n paar minute afgehandel.
Ek kan nog duidelik onthou hoe Katy, slank en deftig geklee in beige, met ’n string wit perels om haar nek, probeer het om aan my ’n suikerklontjie te gee en hoe toornig die Franse polisie tussenbeide getree het om haar te keer. Hulle het heelwaarskynlik gedink dat dit sianied bevat.
Ek is weer deur die ondergrondse gang gelei, terug na die gevangenis waar die ander sowat honderd prisoniers my in Italiaans, Grieks, Duits, Frans, Spaans en ’n dosyn ander tale gegroet het. ’n Duitser wat goed Frans gepraat het, het na my gekom. By hom was ’n Franse prokureur wat op aanklagte van bedrog in ’n bou-transaksie in Cannes gevangenisstraf opgelê is. “Moenie
bekommerd wees nie”, het die Duitser die Fransman se boodskap in Duits getolk. “My vriend hier vertel aan my dat jy in Frankryk nie binne twee jaar uitgelewer kan word nie”.
Dit was kwalik ’n gerusstellende gedagte, hoe jy ookal daarna gekyk het. Die idee om twee jaar in ’n Franse gevangenis vir ’n finale uitspraak oor uitlewering te wag het geensins by my byval gevind nie. Wat ek die graagste wou hê was om daar uit te kom en by my vrou aan te sluit, nie oor twee jaar nie, maar sommer nog dieselfde dag.           
Die Franse prokureur en my eie regsadviseurs, sowel as baie ander mense in Frankryk was verbaas toe die uitlewering heelwat gouer as twee jaar verloop
het. Dit het net twee weke geneem.
Gedurende die week voor die verhoor het ek elke dag Henri Vincent ontmoet en drie keer Gross, Straus en Le Roux om vir die saak voor te berei. Nadat hulle elke moontlike oogpunt in ag geneem het, het Vincent, Le Roux, Gross en Strauss saamgestem. Ons het nie ’n waterdigte saak gehad nie, as gevolg van die afwesigheid van getuies, maar ons het ’n wen-saak gehad. Soos Henri Vincent dit gestel het: “ Jy hoef nie ’n armoedige vlugteling uit Iran te wees nie, of ’n sogenaamde vryheidsvegter van Mosambiek, of ’n terroris van die ANC en PAC se ondergrondse beweging in Suid-Afrika om as ’n politieke-vlugteling in Frankryk te kwalifiseer nie. Insgelyks, hoef jy ook nie ’n lid van die Progressiewe Party of die Kommunistiese Party in Suid-Afrika te wees nie, of ’n bomgooier en saboteur, om as ’n opponent van die Botha-regering te kwalifiseer nie. Wat die hof sal ondersoek is of mnr. Botha met die uitreiking van instruksies vir jou arrestasie bloot gemotiveerd was deur die feit dat jy na bewering bedrog gepleeg het, of dat hy en sy regering ook polities-gemotiveerd was. In Chris Barnard se woorde aan my: ‘Jy moet bra onnosel wees as jy nie die politiek in hierdie saak raaksien nie’.”
Natuurlik was Vincent en Barnard reg.
Volgens Franse Wet was die hof veronderstel om vir ’n politieke motief te soek. Van die vele sake van Iraniërs wat deur hul nuwe regering van allerhande misdade en oortredings beskuldig was, het Vincent nie een verloor nie, omdat die hof besef het dat ’n nuwe regime in Iran aanbewind was wat daarop ingestel was om weens politieke redes teen diegene wat uit die land gevlug het wraak te neem. Maar in my geval het die hof blykbaar na niks gekyk nie. Die aanklaer het vir byna ’n uur gepraat. Vincent het vir byna een en ’n halfuur gepraat en aan die hof ’n stapel dokumente van byna ’n voet hoog voorgelê.
Terwyl Vincent gepraat het, het die Regter met die Romeinse krulle aan die slaap geraak.
Aldrie die Regters was veronderstel om die dokumente te bestudeer. Die hof het die namiddag ook gesit om ander sake aan te hoor. Tot Vincent se verstomming het hulle aan hom gesê dat uitspraak al die volgende dag, 8
Augustus, gelewer sou word.
Die uitspraak was teen my.
Toe Vincent die dokumente terugkry, kon hy homself kwalik beheer. Hy het geweet dat dit fisies onmoontlik vir aldrie manne was om al die dokumentasie deur te gaan, nie in 24 uur nie, nie in 48 uur nie, tensy hulle nooit ’n oog toegemaak het nie. Nog meer ontstellend was die feit dat dit wou voorkom, uit die wyse waarop sommige van die beëdigde verklarings nog verseël was en baie van sy lêers nog met rooi band in ’n spesiale dubbele knoop vasgebind was, dat hulle nooit eens oopgemaak was nie!

Die Regters het nooit eens raakgesien dat my aanhouding op sigself wederregtelik was nie aangesien die aansoek om uitlewering aan die kant van die Suid-Afrikaanse Regering gebaseer was op ’n landdroshof se lasbrief wat alreeds verstreke was.
Toe Vincent die namiddag by my aankom, was hy so wit soos ’n laken. “Nou maar goed”, het hy gesê, “ons sal ook begin veg. Ek sal na Parys gaan en vir ’n span advokate reël om appèl by die Franse Appelhof aan te teken”.
Maar dit was die laaste wat ek van Vincent gesien het. Twee jaar later was ons op dieselfde vliegtuig vanaf Parys na Geneve en die eerste ding wat hy gesê het toe hy my sien was of ek onthou hoe hard hy gewerk het en dat hy nie genoeg betaal was nie!
Katy en Mervin Gross het besef dat iets desperaats gedoen moes word, want die Franse was nou kapabel om my op die eerste vliegtuig na Suid-Afrika te suur. Sy en Gross het dieselfde dag nog na Parys vertrek.
In Amsterdam, Holland, het ’n prokureur wat ’n groot wit koevert bewaar het, per huurmotor na Spuisstraat 110 gegaan om dr. Ferrie Hoogendyk, hoofredakteur van
Elseviers te sien. Gedurende dieselfde week, na die hof se rekord snelle uitspraak, het die eerste van die Elseviers-artikels oor die geheime propaganda-oorlog van Suid-Afrika en die rol van Eschel Rhoodie daarin, in die pers verskyn.
Die datum was 28 Julie 1979 en het ’n persoonlike brief bevat, deur my onderteken.

Die volgende dag was Katy terug vanaf Parys. Sy het my vertel dat op aanbeveling van Elseviers, hulle twee senior advokate, verbonde aan die Franse Appèlhof in Parys gekry het wat met plesier my saak sou behartig. Hierdie twee manne, Michel Laurain en Pierre Sanglade, was by die lees van my saak in die Parys koerante net so dronkgeslaan oor die Hof se vinnige uitspraak

In die gevangenis het dit gou rugbaar geword dat ek my pleidooi teen uitlewering verloor het. Die prisoniers, wat van hoogs intelligente en Sorbonne opgevoede mense soos die Cannes regsgeleerde gewissel het, tot Oostenrykse juweeldiewe en Baskiese gasarbeiders vanaf Spanje, het hul simpatie getoon deur aan my blokkies sjokolade te gee wat hulle familie op hul weeklikse
besoeke gebring het. Baie van hulle het die vinger-oor-die-keel teken gemaak.
Deur die Duitse gevangene het ek gehoor dat meeste van hulle gedink het dat ek na Suid-Afrika teruggaan om tereggestel te word. Hul oogpunte was ongetwyfeld beïnvloed deur wat gewoonlik met politieke slagoffers in die
coup d’etat in ander Afrika-State gebeur het!
Ek het vir ’n week in
Aix-en-Provence gebly.
Katy het my twee maal kom sien, om my op te beur en om my te vertel hoe die advokate in Parys met die saak vorder. Ek het haar nie van die toestande in die gevangenis vertel nie uit vrees dat dit haar sou ontstel. Sy het aan my vertel dat sy op ons seun se verjaardag, 27 Julie, een van die Suid-Afrikaanse verslaggewers, Thinus Prinsloo van
Rapport, uitgenooi het om by haar en die kinders in die woonstel in Juan-les-Pins te kom eet. Dit was ook sy verjaarsdag. Sy het ook vertel dat Annemarie die volgende dag na Suid-Afrlka sou terugkeer en haar boodskap was: “Ons het jou lief. Moenie wanhoop nie".
Op Dinsdag 14 Augustus het die wagte my skielik meegedeel dat ek my paar besittings moes inpak en klaarmaak om weg te gaan. Hulle het nie geweet waarheen ek sou gaan nie. Weer eens het ek met die hulp van die Duitssprekende tolk gevra of ek my vrou mag laat weet. Hulle het geweier. My advokaat? Hulle het geweier. Kon ek ’n brief skryf, net ’n kort notatjie aan my vrou? Hulle het geweier.
’n Vangwa is agteruit by die hek van die gevangenis ingestoot en weer, in handboeie, is ek na die vangwa gelei waar vier polisiemanne by my aangesluit het. Ek was alleen. Met loeiende sirenes het die vangwa in die pragtige eik-omsoomde hoofstraat van
Aix-en-Provence afgejaag. Daardie namiddag, by haar aankoms, het die owerhede aan Katy gesê dat ek oorgeplaas is. Maar hulle het geweier om aan haar te sê wanneer en waarheen. Dit was eers die volgende dag dat sy met die hulp van ’n goedgesinde verslaggewer van die Argus-groep in Londen (wat vlot Frans gepraat het) kon uitvind dat ek na Marseilles geneem is. My advokate in Parys het ook gereël dat ek teen die uitspraak van die Hof in Aix-en-Provence appel kon aanteken.
Ek het gedink dat toestande in die gevangenisse van
Nice, Grasse en Aix-en Provence primitief was, maar ek het gou uitgevind dat toestande in Marseilles barbaars was. Dit was vir my ongelooflik dat sulke toestande deur ’n volk so verfynd en ontwikkeld soos die Franse verduur kon word. Klaarblyklik het die skande van “Devil’s Island” en die impak van boeke soos Pappilon op die Franse owerhede geen indruk gemaak nie.
Die Marseilles gevangenis,
Les Baumettes was ’n enorme struktuur, vier verdiepings hoog, in die vorm van ’n hoofletter H. Daar was vier duisend mense in hierdie gevangenis aangehou. Vir oefening is hulle een keer per dag vir 45 minute uitgeneem in ’n konkreet binne-hof met ysterstawe aan elke kant, kompleet soos die hokke in ’n outydse dieretuin.
Ek was alleen in ’n sel op die vierde vloer. In die ander selle was daar vier mans per sel. Alhoewel my sel ’n toilet gehad het, met ’n kouewater-kraan direk daarbo sodat dit ook as wasgoedbalie en skottelgoed-opwasbak kon dien, was daar geen vullisverwyderingstel nie. Aangesien die kos meestal uit ’n wit brood bestaan, een koppie swart koffie, hope spaghetti en ander raaiselagtige oneetbare stukkies vleis en groente, het ek verkies om honger te bly. ’n Paar duisend ander gevangenes het dieselfde gedink en die manier waarop hulle van die kos ontslae geraak het was eenvoudig: dit was by die vensters uitgegooi. In die week wat ek in Marseilles deurgebring het, was die gemors net twee keer verwyder. In die somerhitte was die stank van die verrottende kos rondom die gevangenis byna onuithoudbaar en hoe die prisoniers op die eerste en tweede vloere dit verduur het, het ek nooit geweet nie.
Die wagte was onbeskof en bars en het geen vrae geduld nie. Weer eens het ek, sonder sukses, probeer om ’n tandarts te kry om na my gebreekte tand te kyk. In ’n sel, drie deure van my af, was ’n Franse sakeman wat goed Engels kon praat, en wat my vertel het dat hy met ’n agter-kleindogter van die Markies de Sade getroud was. Hy het aan my gesê dat hy al vir vier maande daar wag vir sy appèl om aangehoor te word. Dit was hy wat die stelsel van kommunikasie in die gevangenis aan my verduidelik het. Gevangenes het ’n klein flapsakkie gemaak. ’n Lang stuk tou is daaraan vasgebind. (Die lap en tou word by die bewaarders gekoop). ’n Klein gewiggie, soos ’n koekie seep, word in die sakkie geplaas. Die sakkie word deur die tralies gestoot, dan om en om geswaai, en langs die muur tot by die volgende sel gegooi waar ’n uitgestrekte arm dit gevang het. Die prosedure is herhaal totdat die sakkie sy bestemming bereik het.
In die aande was dit ’n ongelooflike gesig om dosyne van die sakkies langs die tronkmure te sien afskiet, partymaal van die een kant van die gevangenis na die ander. Op hierdie wyse het die Fransman daarin geslaag om vir my ’n Engelse sagteband roman te kry, asook voedselware wat hy as deel van sy weeklikse kruideniersbestelling gekoop het.
Die geld wat my vrou en my advokaat oorspronklik in Grasse aan die owerhede gegee het was nog “onderweg” na Aix-en-Provence en sou my eers in Parys inhaal. Derhalwe kon ek niks koop nie.
Katy het my twee maal in hierdie week in
La Baumette kom sien. Daar was min wat sy oor die saak kon sê behalwe dat die advokate my gedurende die week sou kom besoek. Alles het soveel tyd geneem want dit was in die middel van die somer en dan kom alles in Parys, behalwe die toeristebedryf, tot algehele stilstand.
Katy het my die Vrydag kom besoek, geklee in ’n blou bloesie en kopdoek. Haar sagte grys oë het die blou van haar bloes weerkaats. Sy het bly aandrlng daarop dat ek nie verbitterd moet raak of my met haat moet vervul nie. Sy het belowe om vir ewig vir my te wag. “Nadat ek twintig jaar spandeer het om jou na my hand te leer, gaan ek jou nie nou vir enigiemand in die wêreld verruil nie. Jy moet net toesien dat jy hier uitkom as dieselfde man wat ek ken. Ek sal wag. Ons sal eenvoudig al ons emosies en gevoelens in die vrieskas bêre en wanneer jy uitkom, sal ons begin presies waar ons opgehou het”, het sy gesê.
Haar briewe wat Vincent in Grasse
en Aix-en-Provence aan my gebring het, het altyd dieselfde onwrikbare gees weerspieël, maar was ook vol liefde, deernis en aanmoediging.
“Om te dink dat ek elke jaar, soveel tyd weg van die huis en hierdie
wonderlike vrou deurgebring het om Vorster se propaganda-oorlog deur te voer”, het ek aan myself gesê. “My idealisme moes my gesonde verstand, indien nie my brein nie, aangetas het”.

Op Dinsdag 21 Augustus is ek om sesuur in die oggend deur ’n klop aan my seldeur wakkergemaak. Die wag het aan my gewys dat ek moet opstaan en my paar persoonlike besittings bymekaar moes kry. Dit was die ou storie. Ek het Katy die volgende dag verwag, maar ek sou verwyder word sonder dat ek haar kon laat weet wanneer en waarheen. Teen hierdie tyd het ek geweet dat dit niks sou help om te argumenteer nie.
Vier polisiemanne het my na die stasie van Marseilles geneem. Daar het nog agt man reg random my stelling ingeneem, gesigte uitwaarts gekeer. Uiteindelik het ons die sneltrein na Parys bestyg. Vier man het by my gesit - my hande vasgeboei en my voete aan die bank vasgeketting. Die gordyne is aan beide kante toegetrek. Ons het al die pad na Parys, vir 10 ure, in byna volkome stille gesit.
Toe Katy die volgende dag by
La Baumette aankom, nadat sy, soos
gewoonlik, vir twee ure met die trein vanaf
Juan les Pins na Marseilles gereis het en nog twee ure op die bus na die gevangenis gesit het, was ek reeds weg.
Deur middel van wanhopige telefoonoproepe oral oor Parys, het sy daarin geslaag om die advokate op te spoor wat aan my appèlsaak gewerk het. Hulle het Woensdagoggend uitgevind dat ek die vorige dag na Parys geneem is. Dit was te laat vir Katy om ’n oggendvlug na Parys te haal. Al die vlugte was volbespreek. Sy het die namiddag na Parys gevlieg en by Orly Lughawo geland, op dieselfde tyd dat die SAL-747, met my aan boord, na Suid-Afrika vertrek het.
Ons het later uitgereken dat die een vliegtuig geland het toe die ander in posisie gekom het om op te styg.
In Parys is ek na ’n gevangenis wat nog groter as die een in Marseilles was geneem. Maar ek was vir die eerste keer saam met twee mans wat Engels kon praat; ’n Neger van Jamaika wat ’n klein vliegtuigie gekaap het en ’n Australiër wat openlik en lighartig erken het dat hy ’n juweeldief was en vir die vyfde keer in die gevangenis gesit het.
Woensdagoggend het my Paryse advokate my kom sien. Beide was
optimisties. Hulle het sopas van die Minister van Justisie se kantoor gekom waar hulle
verseker was dat ek nie binne die volgende paar dae uitgelewer sou word nie en, in elk geval-, dat die Franse Appèlhof alreeds die datum vir die verhoor van die appel op 4 September vasgestel het. Selfs al sou die saak voor die Appèlhof misluk, kon hulle nog steeds na die Franse Staatsraad appelleer.
Dit sou, by benadering, sowat twaalf tot vyftien maande duur voordat die saak by laasgenoemde uitkom. Hulle het my ook verseker dat die uitleweringsdokumente nog nie onderteken is nie.
Volgens die Franse grondwet word twee handtekeninge vir bekragtiging van ekstradisie benodig; diè van die Franse Eerste Minister en van die Minister van Justisie. My advokate het my vertel dat hulle ’n rukkie vantevore met laasgenoemde gepraat het terwyl die Eerste Minister eers oor vier dae in Parys terug sou wees. Hulle het ook aan my vertel dat Katy later die middag na Parys sou vlieg en my die volgende namiddag tydens die normale besoekure sou kom sien.
Tydens middagete het die Australiër ’n klein radio te voorskyn gehaal en nadat hy ’n rukkie daaraan gepeuter het, het ons die stem van ’n Britse aankondiger gehoor. Dit was die BBC-nuus uit London en, tot my verbasing, het die BBC berig dat ek nog dieselfde aand aan Suid-Afrika uitgelewer sou word. Hulle het selfs die tyd van die vlug aangekondig.
Die BBC het geweet wat my eie advokate nie van die Franse Ministerie van Justisie kon verkry nie. Inderwaarheid is hulle eenvoudig belieg.
Ek het nie eens probeer om met my regsadviseurs in aanraking te kom nie. Ek het geweet dat my versoek deur die Franse gevangenisowerhede skouerophalend afgemaak sou word. Later die namiddag het wagte my kom haal en met my besittings na die superintendent van die gevangenis geneem. Ek moes verskeie dokumente onderteken. Ewe skielik het al die geld wat my vrou en
Henri Vincent by verskeie geleenthede by my probeer kry het, te voorskyn gekom.
Ek moes ook teken vir die ontvangs van die amptelike uitleweringsdokument wat die superintendent uit ’n lêer getrek het, waarvan die omslag nogal GEHEIM gemerk was! Ek het botweg geweier, want die lasbrief het geen handtekening gedra nie, nog die van die Minister van Justisie, nóg die van die Eerste Minister en die uitleweringsooreenkoms waarna verwys is, was nie met Suid-Afrika nie, maar tussen Brittanje en Frankryk, gedateer 1876! Wat ’n klug! Ek het vir ’n fotokopie van die uitleweringsbevel gevra, dit gekry, en toe eers die ontvangsbewys geteken.


Buite is ek weer geboei en in ’n vangwa gelaai. Twee polisiemanne het langs my kom sit. Voor die motor was ses polisiemanne op motorfietse. Met hul sirenes voluit aangedraai, het die kavalkade die straat inbeweeg. Terwyl die motorfietsryers die verkeer van die dwars strate gestop het, het ons deur rooiligte na Orly Lughawe gejaag. Die vangwa het by ’n syhek ingedraai en tussen twee ligte tenks ingetrek wat op die teervlak langs die lughawe gebou gestaan het. Buite was ook soldate met masjiengewere.
Die Franse het geen kanse gewaag nie. Hulle sou my veilig aflewer.
“Dit moet deel van ’n baie spesiale ooreenkoms wees”, het ek by myself gedink.
Ons het vir ’n uur in die lughawe-gebou gewag, toe het ’n man die kamer waar ek gesit het binnegekom en in Afrikaans gesê: “Goeie naand doktor. Ek is majoor Taljaard. Dit is kaptein Esterhuizen”.
Die Franse polisie het my by die trappe na die eerste-klas afdeling op die bodek van die vliegtuig opgeneem. Hulle het die handboeie verwyder en uit die SAL 747 uitgestap sonder om eers te sê “Au revoir”.
Majoor Taljaard het nie handboeie uitgehaal nie, maar beleefd voorgestel dat ek myself gemaklik moes maak. Vandat ek hom vir die eerste keer ontmoet het, het hy my altyd uiters beleefd behandel.
Terwyl die vliegtuig gereed gemaak het om op te styg, het
’n Air Inter
vanaf Nice geland met Katy aan boord. Ek was nie daarvan bewus nie. In my verbeelding het ek haar gesien soos sy my na haar laaste besoek in die Marseilles gevangenis verlaat het, elegant, welgekleed en goed versorgd. ’n Pragtige vrou wat my lief het. Ek het dikwels oor die defmisie van geluk gefilosofeer, maar nou het ek my eie uitgewerk: Geluk is die liefde van ’n intelligente en pragtige vrou en die vryheid om daardie liefde te geniet.
Wat ek nie geweet het nie was of ek haar ooit weer sou sien.
Ek was ook intens bewus van die harde werklikheid dat die hofsaak in
Frankryk ’n duurgekoopte klug was en dat die Suid-Afrikaanse Regering ’n deelgenoot in daardie klug was. Geen wonder die gevangenislegger was “Geheim” gemerk nie. Ek het ook nou besef waarom die polisie in Nice so doodseker die aand van my inhegtenisname was dat ek aan Suid-Afrika uitgelewer sou word. Hulle het selfs geweet dat ’n SAL-vliegtuig na Marseilles sou uitwyk om my op te laai. Die pers in Suid-Afrika het geweet. Op een of ander manier het Vincent egter daarin geslaag om die proses te vertraag, maar van die begin af het hy, onwetend, ’n verloorstryd gevoer. Die Franse het besluit om my aan die Suid-Afrikaanse Regering uit te lewer om die pil te versuiker wanneer hulle die nuus moes bekend maak dat alle Suid-Afrikaners voortaan visums benodig om Frankryk binne te kom.
Op die uithangbord staan “Paleis van Justisie”, maar daar was min geregtigheid of wettigheid in die ooreenkoms wat tussen die Franse en Suid-Afrikaanse regerings oor my uitlewering gereël is. Die verdrag waarop die Franse hulle beroep het was ’n ooreenkoms tussen Brittanje en Frankryk uit die vorige eeu toe S.A. nog nie as 'n konstitusionele entiteit bestaan het nie. Die Franse gevangenisowerhede het my van een gevangenis na die ander rondgeskuif sonder dat my advokate of Katy eens geweet het waarheen ek geneem is.
Die Franse Ministerie van Justisie het leuens aan my advokate vertel.
Die Franse Regering het seifs die besluit van die Appèlhof om die saak aan te hoor, geheel en al verontagsaam. Hulle was oorhaastig om my na Suid-Afrika terug te stuur sodat hulle die Ministers van Buitelandse Sake van die OPEC lande wat in die daaropvolgende week in Parys sou vergader, van hulle stappe om sportkontakte met Suid-Afrika te verhoed kon verwittig.
So haastig was hulle dat hulle nie eens die moeite gedoen het om die
uitleweringsbevel te onderteken soos wat die Franse grondwet vereis nie. En die uitleweringsdokumente self was ’n klug en onwettig.
“Liewe Hemel”, het ek gedink, “verlede nag was ek saam met ’n skaker en hier word ek nou self na Suid-Afrika geskaak.”
My laaste gedagte voordat ek aan die slaap geraak het (na die eerste
ordentlike maaltyd wat ek vir meer as ’n maand gehad het) was om te hoop dat Katy nie in haar beangstheid daardie spesiale bandopnames in die bankkelder in Switserland gaan vrystel nie.
Die volgende oggend het ek vroeg wakker geword. Ek het ’n elektriese skeermes van die hoofkelner geleen en onwillekeurig geril by die gedagte aan die skeerdery in die Franse gevangenisse elke oggend. Koue water, ’n stomp skeermeslemmetjie en ’n koekie seep. Na twintigjaar van elektriese skeer was my vel baie gevoelig. Die elektriese skeermes aan boord van daardie vliegtuig was super-weelde, om nie eens van die aangename prikkeling van die naskeermiddel te praat nie.
“Dit is ongelooflik tot watter mate my sin vir waardes verander het”, het ek gedink. “Ek het so gewoond aan die primitiewe omstandighede in die Franse gevangenisse geraak, so gewoond aan klein en beperkte ruimtes, tevrede met so min, dat my lewe in die groot Menlo Park huis en al die luukse wat ek daar gehad het, die ruim studeerkamer, swembad, lugreëing in al die slaapkamers, die tuinhuis, die amptelike Mercedes motor, alles as deel van die lewe van ’n ander persoon voorgekom het, nie van myne nie”.
Ontbyt aan boord was op sigself weelderig in vergelyking met die wit brood en die beker swart koffie wat ek in die gevangenis gekry het. Agterna, terwyl die vliegtuig van die see oor Suid-Wes Afrika net suid van die Kunene-rivier gedraai het, het ek by die venster na die dramatiese ontplooiing van die Suid-Wes Afrikaanse landskap wat ek so goed geken het, gesit en uitstaar.
“’n Maanlandskap” het ek dit in my boek,
The Last Frontier in Africa
genoem”.
Ek het gewonder hoe ek in Suid-Afrika ontvang sou word en wat die pers sou sê? Daar was baie in die pers en veral die opposisiepers, wat my as ’n James Bond-tipe gesien het, ’n pierewaaier.
Rapport het selfs een foto van my, wat in Nice geneem is, onder die banieropskrif “Romeo van die Riviera” gepubliseer.
So gemeen soos kan kom. Die belangrikste punt in die artikel was die feit dat ’n mens vanaf die balkon van die Hotel in Nice, waar
Rapport se verslaggewer tuis gegaan het, op die strand kon neerkyk waar baie meisies elke dag bostukloos in die son gelê het.
“Dit is ongetwyfeld waarom die verslaggewer self ’n hotel op die strand uitgekies het”, het ek gedink. Die hotel waar ekself destyds ingewoon het, was in die binneland, ver van die see af. “Die naaste wat ek ooit aan Franse vroue gekom het, was die lugwaardinne en kelnerinne in Franse restaurants, en om ’n ophef te maak oor enigeen wat na meisies aan die Franse Riviera kyk, waar kaal borste so gewoon soos kaalvoetseuns in Soweto is, het meer refleksie op die redakteur se onkunde oor omstandighede in Frankryk, as op my persoonlike voorkeure gewerp.
Ek het ’n onderhoud in die geheue geroep wat Thinus Prinsloo van
Rapport met my gevoer het, waar ek aan hom ’n lys van karaktertrekke van ’n “playboy” oorhandig het. So ’n persoon het ek gesê: “Sou lief wees vir wyn, goeie kos, na disko’s en alle soorte partytjies gaan, nagklubs, perdewedrenne, gereeld na casinos gaan, van een spa na die ander vlieg, van een luukse oord na ’n ander, geklee wees in die nuutste modes en van beeldskone vroue omring wees.” Ek was egter nog nooit in my lewe by ’n perdewedren nie. Ek is gesondheidsbewus, eet elke dag gesondheidsvoedsel, was nog nooit in my lewe by ’n disko nie en sou nie een herken as ek dit sien nie. Ek het eenmaal vyf dae by ’n gesondheidspa by “High Rustenburg Hydro” naby Stellenbosch deurgebring, waar geen pierewaaier dit sou waag nie. Ek het nog nooit in my lewe alkohol gebruik nie. Nooit gerook nie. Ek het partytjies gehaat, skemerkelkies- en andersins, en gedurende my 14 jaar in die buiteland het ek net by twee geleenthede na ’n nagklub gegaan. In my lewe was ek net twee keer in ’n Casino, een keer in 1961 in Las Vegas en een keer in 1970 in San Remo.
“Nogtans het die pers in Suid-Afrika my in ’n sogenaamde ‘playboy’ verander,” het ek aan Prinsloo gesê. “Hulle dink omdat ek so baie gevlieg het ek ’n stralejakker is wat daarvan hou om te vlieg. Wel, ek haat dit. Gaan julle my opvolger, Engelbrecht, ook in ’n stralejakker verander? In die eerste ses maande van sy loopbaan by Inligting, het hy net soveel gereis as wat ek in ’n jaar gedoen het. Net omdat
The Sunday Express en The Sunday Times my besoeke aan die Seychelle uit verband geruk het, sonder die vaagste idee oor waarom ons daarheen gegaan het en wat ons gedoen het, probeer julle almal nou om mekaar met die stralejakker- en pierewaaier-stories te oortref. Gaan gee dit nou vir jou redakteur en vra hom om dit te publiseer.”
Rapport het geweier. Koerante korrigeer nie hulle eie sottighede en onwaarhede nie, behalwe as ’n hof of die Persraad hulle daartoe beveel en dan brom hulle vir jare oor die onregverdigheid daarvan.
Ek het myself as konserwatief beskou, met ’n groot voorliefde vir opera, klassieke musiek, ligte opera en populere overtures, ’n gesinsman en sefs in sommige opsigte ouderwets.
“My moeder het my vanaf my twaalfde jaar geleer om inkopies te doen”, het ek altyd aan vriende gesê. “My vrou sê ek is die beste inkopiesman in die land”.
Ander koerante het my anders as
Rapport en vennote beskou.
In Engeland het
The Observer geskryf: “Hy was ’n unieke verskynsel in
intemasionale diplomasie ... sy hele werkverrigting was opsetlik losgemaak van die koppige agtergrond van Afrikaner burokrasie en diplomasie ten einde hom instaat te stel om geheime ooreenkomste oral oor Afrika aan te gaan ... Hy was ideaal om enige beeld van die onmenslike Boer te weerlê. Hy was sjarmant en atleties, ’n uitstekende tennisspeler; hy het ’n ryk vrou gehad, hy het met deernis oor menseregte en die uiterstes van apartheid gepraat en vir
baie mense was hy ’n opregte idealis. Hy het die uitwaartse beweging van Afrikanerdom in die groter wêreld van internasionale sake en diplomasie verteenwoordig. ”

The Observer en Rapport het nie aan dieselfde man gedink nie.
Toe ek later in onguns verval het, was ek geamuseer deur die siniese houding van die pers wat toe skielik ’n groot ophef van die feit gemaak het dat toe my aanstelling destyds ter sprake gekom het, die Staatsdienskommissie teen die aanstelling van ’n jong man van buite af, met te min administratiewe ondervinding, gekant was. Twee koerante wat besonder uitgesproke was oor hierdie onderwerp in 1978/9, was
The Star in Johannesburg en The Sunday Times. Maar in 1972 het hulle geheel en al ’n ander deuntjie gesing.
In hulle boek,
Muldergate, het Mervin Rees en Chris Day geskryf: “Hy
(Rhoodie) het ’n gesofistikeerde burger van die wêreld teruggekom, ’n persoon wat in staat was om mense te hanteer, die politici, die media, instansies, lande en hoofde van State. In gesprek het hy ’n voorliefde vir detail gehad, ’n voorliefde wat hy met gemak vanweë sy ensiklopediese geheue kon bevredig. Sy loopbaan en warrelwind prestasies het klem op sy kragtige, oorhalende ekstrovert-persoonlikheid gelê. Hy het ’n georganiseerde verstand en ’n enorme kapasiteit vir harde werk. Sy konsentrasievermoë het diè van ons gesamentlike pogings ver oorskry”.
Kwalik die beeld van ’n lamlendige amateur wat Pik Botha probeer het om aan die wêreld oor te dra.
Ek het my dienstydperk begin deur te versoek om nie ses maande van my tyd in Kaapstad deur te bring, soos ander hoofde van departemente en soos my voorganger gedoen het nie. Tot my grootste bevrediging het die Minister saamgestem dat, met die hedendaagse kommunikasie-fasiliteite, soos data-transmissie, teleks en veelvuldige vlugte na Kaapstad, om nie eers van die telefoon te praat nie, dit ’n verkwisting van die belastingbetaler se geld is vir die Sekretaris om sy vrou en kinders, sy persoonlike klerk en tikster en 'n horde ander amptenare na Kaapstad te neem. Ek het trompop en openllk aan meer as een Sekretaris gesê dat nog hulle, nog hul ministers die teenwoordigheid van die hele top-struktuur van ’n departement in Kaapstad vit’n tydperk van ses
maande kon regverdig. Selfs wanneer daar in die Parlement vrae aan ’n Minister gestel word, word dit normaalweg per teleks na Pretoria gestuur sodat
hoofkantoor konsep-antwoorde kon opstel.
My sienswyse het my beslis misnoeë op die hals gehaal.
Ek kon ook nooit die beperkinge aanvaar wat daar op die besluitneming van hoofde van departemente gestel is wat spesialiste op hul gebiede was nie.
Toe die eerste boekdeel van die massiewe
Amptelike Jaarboek gereed gemaak is, het ek self besluit dat prof. Piet Cillie, voormalige redakteur van Die Burger, die beste man sou wees om die hoofstuk oor die pers in Suid-Afrika te doen. Later is ek heftig gekritiseer (deur my voorganger, Gerald Barrie) omdat ek nie die saak aan die Tenderraad voorgelê het nie. Toe ek daarvan vertel is, het ek byna ontplof: “Net omdat Barrie nie ’n joernalis was nie en te oningelig is om te weet wie die beste skrywer in die land is, beteken nie dat ek nie so onnosel is nie”. “En sê my”, het ek aan Dawid van der Spuy, destyds hoof van publikasies gesê, “hoeveel joernaliste en redakteurs is daar op die Tenderraad? Wat weet hulle omtrent joernaliste wat jy, ek en hierdie hele departement vol van oud-koerantmanne nie weet nie?”
Ek het baie van die reëls en regulasies van die Staatsdiens totaal onderdrukkend en verouderd gevind. Volgens die regulasies kon ek byvoorbeeld by ’n boekwinkel instap en indien ek ’n boek vind wat in my eie selfstandige oordeel van groot hulp sou wees om Suid-Afrika se saak in die buiteland te bevorder, kon ek wettiglik op eie houtjie ’n besluit neem om eksemplare ter waarde van R250 000 te bestel. Maar indien ek later ’n telegram van ’n Ambassade ontvang wat my vra om dringend drie eksemplare teen ’n koste van R20
per lugvrag aan hulle te stuur moes ek ’n brief aan die Tesourie skryf om hul goedkeuring vir die lugvragkoste te vra. (’n Ware voorbeeld).
Sou die Minister besluit dat die redakteur van
Panorama met SAL na die buiteland kon reis om ’n reeks artikels oor Suid-Afrikaanse Lugdienste te doen, was dit wettig. Maar indien SAL self die redakteur sou uitnooi om by hulle vir ’n inwydingsvlug aan te sluit, was dit onwettig, selfs al sou die Minister dit goedkeur. Volgens een of ander obskure regulasie sou so 'n uitnodiging van ’n Regeringslugdiens aan die redakteur van ’n Regeringsblad soos S.A. Panorama, gelykstaande wees aan ’n geskenk! Daarvoor moes Tesourie-goedkeuring gevra word.
“Werk vir my die logika in daardie een uit”, het ek aan my administrasie gevra.

Ek het in hierdie atmosfeer ongemaklik gevoel en ek het skuldig-ingenome gevoel wanneer die Minister ook nou en dan voor dieselfde stommiteite van amptelike rompslomp te staan gekom het.
Dr. Connie Mulder het algaande my meer en meer in sy vertroue geneem, want ek was geheel en al lojaal aan Mulder en het nog familie, nog my gesondheid gespaar ten einde die dinge gedaan te kry wat Mulder wou hê, nie in ’n kwessie van jare nie, maar in ’n kwessie van maande. Ek glo dat Dr. Mulder ook waardering vir my uitgebreide kennis van politieke en sosio-ekonomiese probleme van die wêreld gehad het.
Dr. Mulder se belangstelling het ’n enorme veld gedek. Toe ek hom ontmoet het, het hy drie portefeuljes behartig: Immigrasie, Volkswelsyn en Pensioene en ook Inligting. Later het Vorster ook die Ministerie van Binnelandse Sake aan hom oorhandig. Maar hy kon die kern van ’n saak gou snap en nadat hy die beleid en doelstelling van ’n program uitgespel het, het hy verkies om nie by die besonderhede betrokke te raak nie, maar om oor die vordering en resultate ingelig te word, of watter hindernisse en probleme ookal mag opduik. Hy was nooit kwaadwillig en kleinlik nie en jy kon openlik ’n ander mening uitspreek waarna hy met opregte belangstelling sou luister. Hy het geen manies gehad nie, soos Vorster, omtrent mense wat of vir hom of teen hom is nie.

Vervolg...

U soek na?

  • HOU VAKANSIE IN MOSSELBAAI !

    Baie netjiese vakansie-akkommodasie in Fraai Uitsig, Kleinbrakrivier, Mosselbaai Munisipaliteit. Twee kilometer vanaf Kleinbrak en Tergniet se swemstrande en ongeveer 10 kilometer vanaf Hartenbosch. Pick n Pay binne loopafstand.
    Kliek hier vir volledige inligting en foto's: OPSOEK NA BEHUISING VIR VAKANSIE?
     
    __________
     
    DIE HISTORIESE KOMPAS
    _________
     
    SKAARS BOEKE TE KOOP
    C J LANGENHOVEN 16 VOLUMES
    FAK-SANGBUNDEL 1 VOLUME
    Hierdie 16 volume Langenhoven-stel is 'n goedopgepaste kosbare versamelstuk. Dit beslaan die volledige inhoud van Langenhoven se bundels soos Sonde met die Bure; Loeloeraai; Herrie op die ou Tremspoor; Doppers en Filistyne; en al die kosbare stories uit die pen van Langenhoven.
    Die FAK-sangbundel is ook in goeie toestand en kan saam of apart van die Langenhovenstel gekoop word.
    Eienaar moet na 'n kleiner woonplek verhuis en vra 'n redelike aanbod vir sy boeke.
    Die aanbevole waardasieprys vir die Langenhovenstel is R1600.00; en vir die FAK R100.00
    Koerierkoste sal bykomend wees.
    Kontak

    Chris Carstens

    Sel no 082 954 3383

    Epos adres

    chris.carstens

    @vodamail.co.za

    ___________
    DIGBUNDELS:
      'n Versameling van 4 elektroniese bundels - 226 gedigte @R350.00:  
    Vir alle navrae  skryf aan 
    Amanda
    @waterstrome.co.za
    Uittreksel uit:
    'n Nasie in Pyn:
    ...Saam sal die hele wêreld vir hulle bid.
    Saam sal ons met pyn in ons harte sit.
    Mag hulle berus in u wil
    Mag hulle voor U verstil.
    _________
     
    BOEKRESENSIE:

    Die Legkaart van ons Lewe – ‘n Boodskap van Hoop

    Lees meer oor dié getuienis by:

    DIE LEGKAART VAN ONS LEWE

    __________

    BOEKRESENSIE:

    DIE VOLMAAKTE REPUBLIEK – Christen-Teokratiese Separatisme

    'n Boek getiteld DIE VOLMAAKTE REPUBLIEK - Christen Teokratiese Separatisme, uit die pen van ds AE van den Berg, het  in gedrukte vorm verskyn. 
    Suid-Afrika verkeer tans in 'n kommerwekkende toestand omdat mense se kennis oor die Bybel en die Staat so verwater het dat land en volk as gevolg hiervan ten gronde gaan.  
    DIE
    VOLMAAKTE REPUBLIEK - Christen Teokratiese Separatisme, bring helder perspektief oor rasseverskille en die natuurlike skeiding van rasse wat sal lei tot die herstel van Suid-Afrika. Die land het 'n dringende behoefte aan geestelike transformasie wat landsburgers van denkrigting sal laat verander en van al die sogenaamde polities-korrekte onregte en gewaande vryheid waarmee hulle belas word, sal bevry.
    Lesers word aangemoedig om hulle daadwerklik vir 'n Christen-teokrasie in 'n volmaakte republiek te beywer deur sinvolle besluite te neem in die lig van God se Woord, en onophoudelik te bid dat dit spoedig hier aan die suidpunt van Afrika verwesenlik word. Politiek is 'n saak van erns en harde werk waardeur wet en orde gehandhaaf word en durf nie in eerlose hande gelaat word nie. God is 'n God van orde, en mense word aangemoedig om die koninkryk van God eerste te stel, iets wat op staatkundige gebied slegs in 'n Christen-teokratiese bestel tot sy reg sal kom.

     

    U kan hierdie boek bestel by
    ds AE van den Berg
    Tel: 074 967 5187  of by

    vryheidsbediening

    @gmail.com
    Prys: R50-00

     
  • BOEKE TE KOOP

    ‘n Nuwe Trek: Terug na u God

    Die Oerteks van die lotsbepalende 1838-Gelofte

    J L du Toit & dr L du Toit

    ('n Bundel oor die bronne vir die 1838-Gelofte is nou ook by Exclusive Books in Suid-Afrika beskikbaar: 'n Nuwe Trek (Exclusive Books) Prys: ZAR180

    Alhoewel die nuutste prys op Exclusive Books se netwerf tans R191 per boek is by http://tinyurl.com/lx9vrs8

    ... en loot.co.za dit verkoop teen R169 http://tinyurl.com/l26h6jl

    ... kan u dit vir so min as R60 per boek direk by Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees.. bestel.

    Lees meer by: 'N NUWE TREK: TERUG NA GOD


    ONDERSTEUN U VOLKSGENOTE IN DIE GEVANGENIS

    JULIE 2013

    Wil u meer oor aktuele onderwerpe lees of vir iemand 'n besondere geskenk gee? Goeie voornemens;  Dink reg, leef reg; Moenie bekommer nie; Leuens; Woestyngedagtes, en Niks ontbreek nie, is van die aktuele onderwerpe wat in twee besondere preekbundels behandel word. Vir slegs R60 elk of R100 vir beide kan u 'n waardevolle bydrae maak vir u volksgenote in die gevangenis. Ondersteun hulle asseblief en bestel nou hierdie preekbundels by ds Andrè van den Berg by Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees. 

    GOD PRAAT MET DIE BOEREVOLK – DEEL 2 NOU BESKIKBAAR

    Hierdie bundel, net soos deel I, is saamgestel uit twintig van die beste boodskappe wat sterk op ons volkslewe gerig is. Die inhoud bestaan uit aktuele onderwerpe wat die daaglikse lewe van elke Christen raak. Die koste beloop slegs R60 (posgeld uitgesluit) en is 'n uitstekende geskenk vir die regte persoon. Die inkomste gaan in geheel aan gevangenisdiens vir ons volksgenote.
    Plaas u bestelling per e-pos by ds Andrè van den Berg by Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees.
    of skakel hom by
    074 967 5187


    Bestel 'n uitstekende digbundel deur BOERIUS
    Volledige besonderhede hier:

    Gietoffers van my Siel


    Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees.

     
  • Kliek op DIE CHARISMATIESE GEVAAR om meer oor hierdie boek te wete te kom Lees verder...  
  • FILM OOR DR HF VERWOERD

    Kyk by hierdie skakel http://youtu.be/TcO3zPF8998

      na die kort film oor dr HF Verwoerd.   
    Dit kan ook direk bestel word by Riaan: +27823712682 of by Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees.

     
     

SKERP SLAGSPREUKE

(Lees die reeks by SKERP SLAGSPREUKE)

 

'N BIETJIE LANGENHOVEN:

Ek sê nie al die suur mense is Fariseërs nie, maar naastenby al die Fariseërs is suur. In alle geval, solank hulle onthou om Fariseërs te wees. Want dis ook 'n inspanning.
Verbeel jou 'n wêreld sonder 'n skaterlag, sonder eens 'n glimlag. 'n Hemel op aarde, sal die Fariseër sê. Uit so 'n hemel sou ek wou wegloop hel toe.

Die man wat ek na soek, is nie dié wat die minste foute maak nie, maar dié wat die meeste foute régmaak.

Slaap laat solank as jy jou eie baas is en daar sal 'n tyd kom wanneer 'n 'n baas jou sal laat vroeg opstaan.

Ontydige vlyt is die merk van die luiaard. Dis sy verskoning vir ontydige rus.

Ons reken ons geluk vir ons loon en ons straf vir ons ongeluk.

Welvaart is die  dogter van matigheid en die moeder van weelde.

My swaarste pad trap ek self vir my plat, en die swaarste is die wat my voete nooit vat.

Daar is geen kuns by sukkel en geen sukkel by kuns.

Die boer wat nie saai nie sal nie misoeste kry nie, maar hy sal geen goeie ook kry nie.

Het die daeraad lief en die dag sal jóu liefhê.

'n Man wat werklik oor homself baas is, is nooit die kneg van 'n ander nie.

Dis die flukse perd wat flou word. Meer moeite as wat die vlytige het vir sy loon, het die luiaard verniet.

Op die ou end werk die vlytige man vir homself, die luiaard vir 'n ander.

In die sweet van sy aanskyn eet die Adamskind sy brood; in die sweet van 'n ander se aanskyn sy pastei.

Leer jou ambag so goed dat jy jou altyd kan verhuur aan 'n baas wat daar minder kennis van het as jy. Dan sal jy sy baas wees.

'n Presiese baas hou nie nalatige knegte lank nie. Dié wat hy nie wegja nie loop weg.

Maak in die somer hout bymekaar en sit in die winter by die vuur.

Kla net oor jou kooi as dit 'n ander is wat dit vir jou opgemaak het.

Hoe korter jy jou kuier maak, hoe gouer sal jy weer genooi word.

Om my naaste lief te hê is vir my 'n sware gebod. Met die mense daargunter kry ek dit nog op 'n manier reg.

Jy sê "ja" waar jy moes "nee" gesêhet omdat jy die ander nie wil aanstoot gee nie. Maar eken hoe het hy jou aanstoot gegee met sy versoek!

Aan 'n nuwe wa kan jy sien of dit 'n goeie skilder was; aan 'n oue of dit goeie wamaker was.

Trek liewer vir jou vriend jou broek uit as om vir hom vir 'n baadjie borg te staan. Anders loop julle naderhand albei nakend.

Die vriendskap wat jy moet koop is 'n duur artikel. Jy sal nie weer jou prys kry as jy dit van die hand wil sit nie.

Moenie vriendskap en besigheid meng nie – jy bederf albei.

'n Man wat nie vyande het nie deug nie vir 'n vriend nie.

Maak jou vriendelikheid goedkoop en hou jou vriendskap duur.

Moenie jou vriend vergeet nie; dit sal hom seermaak. Maak jou vyand daarmee seer.

'n Skare is 'n versameling van eensames.

Stuur die luiaard na die miere, en as hy nie te lui is om te gaan nie sal hy te lui wees om weer terug te kom.

Dis net so moeilik om maklikheid in die ou wêreld te kry as wat dit maklik is om moeilikheid te kry.

Waardeer die werk van jou vrou. Jy kan nie op die aarde 'n ander kneg kry vir dieselfde diens en dieselfde prys nie.

Met spaarsaamheid sal jy uit die kleinste inkomste iets oorhou; met verkwistery sal die grootste vir jou te min wees.

Besorg jou eie boodskap en reken die moeite teen dit wat die misverstand jou sou gekos het.

Het die ryk man nodig om so suinig te wees? Maar hy is nie 'n ryk man wat suinig geword het nie; hy is 'n suinige man wat ryk geword het.

Help jou swakke mededinger op die bene bly.  As hy tot niet gaan, kom daar dalk 'n sterke in sy plek.

AFRIKAANSE IDIOME EN GESEGDES (7)

(Lees die reeks by AFRIKAANSE IDIOME EN GESEGDES - die hele reeks

  • Die adderbyt van naberou is verskriklik (Naberou is ontstellend.)
  • Hy het hom in 'n addergebroedesel begewe (Hy was tussen 'n groep nydige, aanvallende mense.)
  • Sy het hom adieu toegeroep (Sy het vaarwel gesê.)
  • 'n Adres van adhesie is 'n geskrif waarin instemming betuig word met 'n versoek.
  • Jy is nou by die verkeerde adres (Jy soek die oorsaak van die kwaad by die verkeerde persoon.)
  • Dit was advokatery (Dit was regskundige uitoorlêery.)
  • Hy sal die werk weer afbroddel. (Hy sal knoeiwerk of slordige werk verrig.)
  • Sy wil elke takie afbrom (Sy kla die hele tyd terwyl sy werk.)
  • Jy kan nou maar afdans (Jy kan nou maar skoert.)
  • Moet hom nie op sy verdienste afdwing nie (Moet hom nie verkleineer nie.)
  • Die ou werkie draf ek gou af (Ek sal dit sommer gou afhandel.)
  • Hulle wil die rusie afdrink (Hulle wil vrede maak.)
  • Sy het soms baie affêrinkies (Sy is dikwels vol nukke en nonsens.)
  • Hy sal wel weer geld van haar affutsel (Hy sal dit op 'n oneerlike manier van haar kry.)
  • Daar kan niks van afgaan nie (Dit kan nie ontken word nie.)
  • Hy sal 'n afgehekste loesing kry ('n deeglike pak slae.)
  • Sy is 'n afgelekte meisie (Sy het al baie kêrels gehad.)
  • Jy lyk so afgesak (Jy lyk baie moeg.)
  • Hy het afgetop gelyk (Hy het verleë gelyk.)
  • As jy iets van hom wil hê sal jy dit moet afgoël (Hy is so suinig!)
  • So 'n afhaler is onnodig ('n Onnodige belediging.)
  • As dit afhang moet ons dit maar opbind (Skertsend wanneer iemand gedurig begin met "Dit hang af..."
  • Na elke partytjie is hy babalaas ( dan ly hy aan die gevolge van te veel alkohol).
  • Daar was 'n Babelse gegons van stemme (Almal het gelyktydig gepraat).
  • Dit was 'n Babelse verwarring (Dit was baie deurmekaar).
  • Hy sal weer mooi broodjies kom bak (Hy sal kom vlei en mooipraat om sy doel te bereik),
  • Hulle eet nie uit een bak nie (Hulle is nie vriende nie).
  • Sy het hom 'n bak gewys (Sy het hom onvriendelik tereggewys).
  • Gou by die bak maar lui by die vak (Hy is eerste daar waar iets te ete is maar traag as hy moet werk).
  • Hy maak sy hande bak (Hy kom bedel iets).
  • Ons moes bak staan (Ons moes hard werk).
  • Dit was sommer 'n bakerpraatjie (Dit was 'n skinderstorie).
  • Jerusalem is die bakermat van die Christelike Kerk ( Dis waar dit begin het. 'n Bakermat was 'n mandjie waarin die baker – die vrou wat 'n pasgebore baba versorg het – die kindjie op haar skoot voor die vuur versorg het).

In die sweet van sy aanskyn eet die Adamskind sy brood; in die sweet van 'n ander se aanskyn sy pastei.

Leer jou ambag so goed dat jy jou altyd kan verhuur aan 'n baas wat daar minder kennis van het as jy. Dan sal jy sy baas wees.

'n Presiese baas hou nie nalatige knegte lank nie. Dié wat hy nie wegja nie loop weg.

Maak in die somer hout bymekaar en sit in die winter by die vuur.

Besoekers aanlyn

Ons het 2924 gaste aanlyn