Gedagtes vir elke dag
Of lees almal by Gedagtes vir elke dag
Jesus moes as volkome mens hier op aarde leef. Nie net is Hy as 'n mensebaba gebore nie, maar het Hy ook die emosies van 'n mens gehad. Johannes 11 beskryf vir ons hoe geweldig bewoë en in sy Gees ontsteld Jesus was toe Hy sien hoe hartseer die mense oor Lasarus se dood was; Hy het selfs saam met hulle gehuil voordat Hy Lasarus uit die dood opgewek het. Hoe goed begryp Hy nie ook jou pyn en hartseer vandag nie!
DIENSBAARHEID . . .
… VOLGENS ONS MEESTER EN HERE SE VOORBEELD
Hannes Ollewagen
Johannes 13:1-20
“Julle noem My Meester en Here, en julle is reg, want Ek is dit. As Ek dan, die Here en die Meester, julle voete gewas het, is julle ook verplig om mekaar se voete te was. Want Ek het julle ‘n voorbeeld gegee om, net soos Ek aan julle gedoen het, ook so te doen.” (:13-15).
Onse Here Jesus Christus neem die laagste plek onder die dissipels in om soos ‘n dienskneg hulle voete te was. En Hy doen dit nadat Hy getuienis ontvang het dat Hy as Seun van die mens verhoog sal word om aan God se regterhand te sit. Hy is dus volkome bewus van sy verhewenheid bo elke mens (“...omdat Hy wis dat die Vader alles in sy hande gegee het en dat Hy van God uitgegaan het en na God heengaan”– vers 3), maar dit ten spyt stel Hy vir ons die voorbeeld van nederige diensbaarheid.
Die mens van ons tyd verstaan min van die begrip diensbaarheid. Wel, eintlik verstaan die mens van ons tyd bitter min daarvan om diensbaar te wees. Alles bo, langsaan, onder, voor en agter my, moet mos in ‘n lewe met ‘n humanistiese lewensbeskouing gereed staan om aan my diensbaar te wees. Maar ekself hoef geen verantwoordelikheid van diensbaarheid te aanvaar nie – nie teenoor my naaste of teenoor God nie. Ons sien dit oral rondom ons. Ja, selfs in wat ons graag goeie, Christen-Afrikaner huise wil noem. As ek verkeerd is, hoe verduidelik ons die verval van ons kerke, ons skole, ons huisgesinne, ons kultuur en ons jeug? Indien daar hande was wat tot diens bereid was op hierdie terreine sou dit mos staande gebly en selfs uitgebou word, nie waar nie?
Hierdie kanker in ons volk begin sommer al van kindsbeen af. Ons kinders word deesdae groot as “godjies” wat van kleins af gedien word eerder as om geleer te word om eerbied te betoon en diensbaar te wees. Pappa en mamma doen alles vir hulle. Dit is ‘n gejaag van die een sportbyeenkoms na die volgende op die kinders se bevel. Dit is ‘n gejaag na die skool en na die kantoor op die kinders se bevel omdat juffrou sus of so gedoen het. En waar leer hierdie bloedjies van verantwoordelikheid wanneer alles vir hulle gedoen word en alles vir hulle opgeoffer word?
‘n Mens sou verwag dat hierdie jongelinge darem in die kerk dan van diensbaarheid sou leer. Maar die meeste is teen Sondag so moeg van die hele week se partytjies, sport en laat Saterdagaand flieks kyk dat hulle bes moontlik nie die binnekant van die kerk sien nie. En diegene wat dalk by ‘n kerk opdaag, hoor hoedat die dominee praat van “’n god” wat net gereed staan om op jou bevel jou wense uit te voer. Hy eis geen gehoorsaamheid en diensbaarheid nie, maar kan nie wag dat jy vir hom bevele gee om te doen waar jou ouers en ander nie by uitkom nie.
En tog is ons verbaas dat ons jongmense nie onder ons volk geanker word nie. Hulle voel nie “nodig” hier nie en dan wil ouers lang trane huil wanneer hulle kinders besluit om die land te verlaat. Tragies genoeg is hierdie ouers nie vir een oomblik hartseer dat hul kinders hul volk en roeping van God hier aan die suidpunt van Afrika versaak nie, maar net omdat dit vir hulle sleg is dat hul kinders nou so vêr van hulle af is. Hulle is nie hartseer dat hul kinders nie aan God en vaderland en naaste diensbaar wil wees nie, maar dat dit vir hulle ongerieflik is om so te verlang.
Ek dink nie dat daar ‘n volk ter wêreld is wat sy eie mense só nodig het as die Afrikaner vandag nie. Ons volk bloei en ek en u moet besef dat dit nie dominees of een of ander politieke held se werk is om hierdie volk te red nie. God het elke een van ons deur sy Wil ‘n deel van hierdie volk gemaak omdat ons ‘n verantwoordelikheid binne ons volk het om na te kom. Dit is haas tyd dat ons besin of dit reg is om in enige gegewe tyd meer ure te verspil om oor onbenullighede te kibbel as wat ons werklik besig is om God te dien deur ons diensbaarheid aan elk ander.
Mense versaak hul plig van diensbaarheid deur God aan ons opgedra omdat dit te lekker en te gemaklik is om net met my eie dinge besig te wees. Het ons selfsug ons só verblind dat ons nie eers ons verantwoordelikhede in hierdie tyd kan raaksien nie? Maar ons verwag dat ons eendag ‘n volle loon uit God se hande moet ontvang terwyl ons as slegte en lui diensknegte wil voort ploeter? “WIE is dan die getroue en verstandige dienskneg vir wie sy heer oor sy diensvolk aangestel het om hulle hul voedsel op tyd te gee? Gelukkig is daardie dienskneg vir wie sy heer, as hy kom, op hierdie manier besig sal vind.” (Matt. 26:45&46).
“So ook julle, wanneer julle alles gedoen het wat julle beveel is, sê dan: Ons is onverdienstelike diensknegte, want ons het gedoen wat ons verplig was om te doen.” (Luk 17:10).