Gedagtes vir elke dag
Of lees almal by Gedagtes vir elke dag
Gelukkig is jy, o land (Suid-Afrika!) as jou koning 'n edele is, en as jou vorste op die regte tyd maaltyd hou soos manne en nie soos drinkers nie. – Prediker 10:17... O weë!
WATTER WET VIR MY LEWE?
Hannes Ollewagen
Eségiël 14:12-23
“Mensekind, as ‘n land teen My sondig deur troubreuk te begaan, en Ek my hand daarteen uitstrek en die staf van die brood daarvan verbreek en ‘n hongersnood daarin stuur, en Ek daaruit mens en dier uitroei...“
Dit was op 31 Mei 2015 presies 54 jaar gelede dat ons Afrikanervolk op die kruin van sy bestaan in ons volksgeskiedenis gestaan het. Ons het nie alleen ‘n hoogtepunt bereik deur staatkundige vryheid te verwerf nie, maar deur die genade van God Drie-enig en almagtig, kon ons uiting gee aan die Gelofte van Bloedrivier deur die stigting van ‘n huis vir Hom, tot sy eer, in die Christelike Grondwet wat opgestel is. Hy is inderdaad as die Hoof van hierdie huis in die Grondwet van 1961 erken.
Die tydperk wat gevolg het ná die Afrikanerdom se aanvaarding van sy roeping as draer van die Christendom, is gekenmerk deur tye van ongekende voorspoed. Dit was nie alleen ‘n tyd van ekonomiese voortuitgang en welvaart soos wat die Afrikanerdom nog nooit beleef het nie, maar ook ‘n tyd van rustigheid en vrede waar verskeie volkere aan die suidpunt van Afrika grootliks in vrede naas mekaar geleef het.
Hoe anders kon die Afrikaner se toekoms nie vandag daar uitgesien het as ons hierdie pand wat deur ons hemelse Vader aan ons toevertrou is, beskerm het nie? Ons besluit om nie langer ‘n ligdraer vir die nasies van die wêreld te wees nie, maar om eerder aan die wêreld deelagtig te word was ter wille van sport, genot, vermaak en wêreldse roem en aanvaarding. Dit klink darem baie verwaand om die Afrikaner as ‘n “uitverkore volk” te beskou, nie waar nie? Dit is egter nie ons as mense se besluit wie en wat God uitverkies om sy werktuig te wees nie. Ek beweer geensins dat ons volk die enigste uitverkore volk op aarde is en daar vir ander volkere geen heil vir die ewige saligheid is nie. Inteendeel, ons geskiedenis getuig daarvan dat ons toevertrou is met die taak, met die roeping, om as volk te leef as ‘n voorbeeld vir ander volkere. Was dit nie God wat ons voorouers uit Europa gered het uit lewensgevaar toe die Roomse Katolieke kerk die Christene uitgemoor het nie? “Julle self het gesien wat Ek aan die Egiptenaars gedoen het, en dat Ek julle op arensvlerke gedra en julle na My toe gebring het. As julle dan nou terdeë na my stem luister en my verbond hou, sal julle my eiendom uit al die volke wees, want die hele aarde is myne. En júlle sal vir My ‘n koninkryk van priesters en ‘n heilige nasie wees. …” (Eksodus 19:4-6).
Dieselfde God wat ons voorouers uit menige lewensgevare gered het, het ons as volk hier aan die suidpunt van Afrika kom plant. Dit is dieselfde God wat ons beveel het om hier orde te skep en hierdie wildernis te onderwerp en daaroor te heers na sy welbehae. Dit was Hy wat by Bloedrivier met ons ‘n Gelofte gesluit het dat Hy ons God sal wees. Dit was Hy wat met ons geboorte as volk daar was en in ons tyd van ellende ons opgetel en beveel het om te leef! “En wat jou geboorte aangaan – die dag toe jy gebore is, is jou nawelstring nie afgesny nie; en jy is nie met water gewas om jou te reinig nie; ook is jy nie met sout ingevrywe of in doeke toegedraai nie. En Ek het by jou verbygegaan en jou sien spartel in jou bloed; toe het Ek vir jou gesê in jou bloed: Leef! Ja, Ek het vir jou gesê in jou bloed: Leef! Ontelbaar, soos die uitspruitsels van die veld, het Ek jou gemaak! En jy het gegroei en groot geword en die hoogste bloei bereik; …” (Eség. 16:4,6&7). ‘n Geringe en ellendige volkie met volksplanting en ook by Bloedrivier. ‘n Volkie wat sukkel om te oorleef, groei inderdaad tot ‘n volk van ongeveer 4,5miljoen in 1961 waar hy as volk die hoogste bloei bereik deur staatkundige vryheid te verwerf!
Ons kan ons groei en die hoogste bloei van ons volksbestaan probeer toeskryf aan vernuftige leiers en menige suksesse wat ons op vele lewensterreine behaal het, soos wat ons as Afrikanervolk vir ‘n lang tydperk gedoen het. Diegene wat laasgenoemde mening huldig, moet asseblief spoedig na vore kom met die nasate van daardie fantastiese leiers wat ons gehad het om ons asseblief uit ons ellende op te hef, want ons volk is besig om te vergaan. Maar met of sonder daardie leiers hoort ons steeds by God wat vir ons raad gee, lei en beskerm. Ons behoort ook te weet dat leiers in die verlede nie die rede van ons vryheid, voorspoed en sukses was nie, maar eerder ‘n seën uit God se Hand om ‘n volk te rig wat welgevallig voor Hom is – daarom dat Hy ons geseën het met goeie en eerbare leiers wat die volk destyds op koers gehou het.
Ons roeping is egter nie uitgedien nie, Afrikaner! Ons staan binne een van die grootste louteringstye van ons volksgeskiedenis, omdat God nie klaar is met ons nie. Al was ons ontrou, Hy bly getrou en daarom dat Hy ons sal besoek met roede, tug, slae en foltering en ons land ‘n wildernis sal maak om ons tot inkeer te bring. Ons kan met ons eie oë sien hoe die staf van brood verbreek word in ons land, die swaard uitgestrek is en ons land ‘n wildernis raak – alles om ons tot inkeer te dwing.
Ons moet besef dat die soenbloed van Jesus Christus ons vrygemaak het om nie aan die sonde diensbaar te wees of ‘n verskoning is om ‘n losbandige lewe te lei nie! Daarom sal ons in die huidige bestel ‘n hewige geveg moet opsit teen diegene wat weer deur dwaling mense diensbaar probeer maak aan ‘n sondige en losbandige lewenswyse. Sy soenoffer was inderdaad genoeg, maar hoe durf die wêreld hierdie duur offer goedkoop maak en misbruik om ‘n lewe van losbandigheid te leef? Hoe lank sal ons as volk stilbly hieroor of selfs meedoen aan die sedeloosheid doodeenvoudig omdat “almal dit doen”? Is ons bereid om in die bresse te tree vir die behoud van ons volk en die behoud van ons Christelike norme en waardes? “Julle het in die bresse nie opgegaan nie en die muur nie gebou om die huis van Israel, om in die stryd pal te staan in die dag van die HERE nie.” (Eség. 13:5)
Ons is so bang vir sosiale isolasie of om deur mense gespot en sleg gemaak te word dat ons eerder bereid is om ons lewenswandel na die verkeerde weë te neig as om onsself vlekkeloos vir onse Heer te bewaar. Hierdie optrede getuig van eie belange, nie God s'n nie.
Die verkeerde keuse wat ons volk in 1983 met die poging om die Christendom met die heidendom te versoen het tot gevolg dat ons vandag die wrange vrugte van hierdie verkeerde keuse moet dra. Dit is egter waar dat nie almal ten gunste was van laasgenoemde nie wat ons ook daaraan herinner dat elkeen van ons vandag, in 2015, opnuut voor die keuse te staan kom watter wet vir my eie lewe sal geld en op die tafel van my hart ingeskrywe sal word – die wet van die wêreld, of die Wet van die lewe soos aan ons geskenk deur ons liefdevolle hemelse Vader?