Andrè van den Berg

Lees reeks by Die Laaste Pous

EKUMENE

"Nadat hierdie Rooms georkestreerde Bybelvertaling voltooi is, het die parlement mnr. Pik Botha, destydse Minister van Buitelandse Sake, na Rome gestuur om ‘n luukse uitgawe daarvan persoonlik aan pous Johannes Paulus II te oorhandig.   Daarmee is die vrome aap uit die goddelose mou gelaat – Gereformeerde kerke het gemene sake met die Roomse Kerk gehad! ... Baie min mense het destyds besef dat die Vatikaan besig was om die Boerevolk se Hervormingserfenis te vernietig!"

13.1 ‘n Nuwe teologie

Die Roomse Kerk gaan godsdiens met godsdiens vernietig.  Daarvoor maak hulle van ekumene, die strewe na kerkeenheid, gebruik.  Dis ‘n skynkerk wat Protestantse kerke verkneg deur hulle in die hok van ‘n Rooms georkestreerde gesamentlikheid in te jaag.  Na die Hervorming het die Roomse Kerk nie verniet gesweer dat alle Protestantse kerke nog na haar toe sal terugkruip nie.  Sy doen dit deur die ekumene.

Calvyn het ook ekumeniese gesprekvoering voorgestaan, maar slegs indien dit duidelik omskryf was.  Ekumene durf nooit in ‘n algemene broederskap ontaard nie.  Die inhoud en grondslag daarvan moet vooraf dogmaties bepaal word.   Indien dit nie aan belydenisskrifte gebonde is nie, lei dit tot verdraagsaamheid teenoor heidene en ‘n onverskilligheid teenoor die eie kerkleer.

Verdraagsaamheid lei tot aanvaarding; aanvaarding tot gelykskakeling en gelykskakeling tot ‘n vernietiging van die eie.  Daarbenewens is ekumene sonder grense niks anders as ‘n herlewing van die ou Babeloniese heersersmodel nie – heers deur ‘n kunsmatige eenheid.

Kort voor sy dood het pous Johannes Paulus II die vordering wat daar op die gebied van ekumene gemaak is geloof en gesê dat die hereniging van Christene onomkeerbaar is.  Hy het geglo dat God sy kinders wat uitmekaar gedryf het, wou verenig.  Vir hom was ekumene nie maar net ‘n aspek van die Christelike lewe nie, maar eerder die Christelike lewe self.   Reeds so vroeg as 1928 het pous Pius XI gesê dat ekumene nie as die terugkeer na ‘n enkele kerk gesien moet word nie, maar eerder as ‘n nuwe manier van kerk-wees.

Die eerste soort van ekumeniese sinode is alreeds so vroeg as 325nC te Nicea gehou waaruit die alombekende Geloofsbelydenis van Nicea gespruit het.  Moderne ekumene het egter sy oorsprong in 1925 gehad toe ‘n ekumeniese sinode te Stockholm gehou is.  En wat ‘n verskil was daar nie met diè te Nicea nie!

By Nicea was die stryd teen Arius wat Christus se Godheid ontken het.  In Stockholm is ander doeleindes nagestreef - die vereniging van verskillende kerke vir praktiese doeleindes.  Daar was geen belydenisgrondsag ter sprake nie; slegs ‘n kunsmatige kerkeenheid waarmee die wêreld kwansuis gered moes word.  Die organiseerders het geglo dat kerkverskille mense van mekaar vervreem en dat diens hulle sou verenig.  Daarna is daar etlike ekumeniese byeenkomste gehou wat uiteindelik in 1948 op die stigting van die Wêreldraad van Kerke (WRK) uitgeloop het - een van die grootste wegbereiders vir die koms van die Antichris!

13.2     Vaticanum II

In Oktober 1962 het ekumene openlik op die sakelys van die Vaticanum II konsilie (sinode) verskyn toe ‘n werksplan Die Groot Toenadering tot ander Godsdienste van stapel gestuur is.  Dis kwansuis ontwerp om die breuk tussen Protestante en Roomsgesindes te herstel.  Dit was egter ‘n rookskerm om Protestantse kerke binne te dring en te vernietig.

Kerke is aangemoedig om ‘n gemeenskaplike Bybelvertaling op grond van Roomse Bybelmanuskripte uit te gee.  In Junie 1968 is eenstemmigheid met ‘n ekumeniese dokument Guiding Principles for Interconfessions Co-operation in Translating the Bible bereik, wat o.a tot die Nuwe Afrikaanse Vertaling (1983) gelei het.

Nadat hierdie Rooms georkestreerde Bybelvertaling voltooi is, het die parlement mnr. Pik Botha, destydse Minister van Buitelandse Sake, na Rome gestuur om ‘n luukse uitgawe daarvan persoonlik aan pous Johannes Paulus II te oorhandig.   Daarmee is die vrome aap uit die goddelose mou gelaat – Gereformeerde kerke het gemene sake met die Roomse Kerk gehad!

Kort hierna het ekumeniese bemoeienis die NG Kerk tot opspraakwekkende openbare belydenisse van sg. volks- en horisontale sondes beweeg.   Sy was immers die gewete van die volk!  Vier jaar later is politieke mag vrywillig aan magshonger heidene oorhandig wat die Christelike grondwet geskrap en van Suid-Afrika ‘n misdaadgeteisterde, sekulêre staat gemaak het.

13.3     Van krag tot krag

Die Vatikaan se skaamtelose toenadering tot afgodsdienste gee aan internasionale ekumene ‘n geweldige hupstoot.  Op 27 Oktober 1986 het pous Johannes Paulus II bv. 'n Dag van Gebed vir Vrede in Assisi gehou wat deur meer as 700 afgodsdienaars bygewoon is.   Hy het kort voor sy dood twee verdere ekumeniese gebedsbyeenkomste saam met Boeddiste, Moslems, Shintoïste en voorvadergeesaanbidders in Assissi gehou.  Hy het een daarvan persoonlik gelei sonder om die naam van Christus eenmaal te noem – presies wat ekumene leer - verdraagsaamheid jeens afgodsdiens.

In Oktober 2003 het die Roomse Kerk ‘n intergeloofskongres in samewerking met die Verenigde Nasies (VN) by ‘n Roomse heiligdom ter ere van die Maagd Maria in Fatima (Portugal) gehou.   Dis vir daardie geleentheid in ‘n sentrum omskep waar afgevaardigdes hulle eie gode kon vereer.  Die direkteur, Luciano Guerra, het tydens die openingseremonie al die Hindoe-, Boeddiste-, Joodse en Christenafgevaardigdes asook voorvadergeesaanbidders uit Afrika verwelkom en gesê dat Fatima die weg baan vir godsdienste om te meng.  Die blote feit dat Fatima ‘n Moslemnaam is (die dogter van Mohammed) was volgens hom ‘n aanduiding dat die Maagd Maria so ‘n godsdienseenheid in tyd voorsien het.

By hierdie geleentheid het Jacques Dupuis, ‘n Roomse teoloog, gereelde samekomste van alle gelowe bepleit en die godsdiens van die toekoms as ‘n samevloeiing van alle gelowe onder een kosmiese Christus geskets.  Die Hindoes was die mees ingenome hiermee. Tydens die afsluitingseremonie is die Roomse Kerk groot lof vir haar ekumeniese inisiatief toegeswaai.

Die geskiedenis is besig om homself te herhaal – die Roomse Kerk is besig om die ganse mensdom deur massabewussynsbeheer in ‘n wurggreep te kry; selfs afgodsdienaars!   Die meeste afgodsdienste is skynbaar alreeds aan Rome onderworpe.  ‘n Paar jaar gelede het die tydskrif TIME berig dat die meeste Hindoe-leiers in werklikheid Jesuïetepriesters is!

13.4 Ratzinger laster

Nadat die dokument Dominus Iesus in 2000 deur die Vatikaan vrygestel is, het kardinaal Josef Ratzinger hom tydens ‘n persverklaring as volg uitgelaat: “Ons stem saam dat ‘n Jood, en derhalwe ook mense van ander godsdienste, nie nodig het om Jesus Christus as die Seun van God te ken of te erken ten einde gered te word nie” (In Afrikaans vertaal - Zenit News Story: Are Believers of Other Religions Saved? 5 Sept.2000).

Dit bots lynreg met die Bybel: “En elkeen wat die Naam van die Here aanroep, sal gered word” (Hand.2:21).  “En hy het hulle na buite gebring en gesê: Menere, wat moet ek doen om gered te word?  Toe sê hulle: Glo in die Here Jesus Christus en jy sal gered word.…” (Hand.16:30,31). 

Waarom het kardinaal Ratzinger dit gesê?  Omdat dit deel van Rome se aftakeling van onomstootlike Skrifwaarhede is.  Christus word afgetakel sodat Maria verhef kan word ten einde beheer oor alle kerke te verkry!  Talle afgodsdienste, selfs Islam, begin al hoe meer na die moderne Semiramis (Maria) as die verenigende geloofsmiddelaar op te sien.

13.5 Ekumene eis plaaslik sy tol

Die ekumeniese beweging het ook sy tol aan die suidpunt van Afrika geëis en talle plaaslike Protestantse kerke in ‘n kommerwekkende horisontale versoeningsmanie laat tol.  Die Roomse Kerk het (agter die skerms) met die slenter van ‘n liefdesevangelie van versoening en vergifnis die Boerevolk oorreed om haar vryheid en Christelike grondwet prys te gee.  Die rol wat die NG Kerk hierin gespeel het, is, om die minste te sê, bedenklik!

Vrysinnige teoloë het hul kerkverbande mislei om te glo dat ekumeniese gespreksvoering Protestantse kerke die geleentheid sou bied om ‘n getuienis teenoor Rome te lewer.   Dit was alles wensdenkery.  Al hierdie gesprekke het in kompromievorming geeïndig.   Dis al te duidelik in die NG Kerk se ommekeer jeens die Roomse Kerk te sien.  Benewens haar Rooms georkestreerde Bybel het sy Roomse gebruike soos die kindernagmaal, kerse en van die Roomse liturgie in haar boesem opgeneem.

Protestantse kerke se toetrede tot die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke (SARK) en later ook die Wêreldraad van Kerke (WRK) het vir ‘n vrysinnigheid gesorg wat die Evangelie ondermyn en groot skade in kerklike kringe aangerig het.  Die NG Kerk het lank gepoog om lid van SARK (die plaaslike arm van die WRK) te word en moes vir etlike jare met waarnemerstatus tevrede wees.   Nadat sy die Christelike orde aan die suidpunt van Afrika help afbreek het, het sy eers volle lidmaatskap van SARK verkry.  Haar jammerlike gebrek aan profetiese visie het gemaak dat sy die geselskap van volkssaboteurs glad nie hinderlik gevind het nie!

Ekumeniese betrokkenheid het die NG Kerk nie net haar profetiese visie gekos nie, maar ook laat ver-Rooms.  Dr.Coenie Burger, moderator van die NG Kerk, skryf in 2004 as volg: “Om die Bybel op jou eie te lees en self afleidings te maak oor wat jy glo van God en die lewe en van reg en verkeerd, is baie gevaarlik.  Ons geskiedenis met apartheid sou dalk anders verloop het as ons op een of ander manier deel kon gebly het van die ekumeniese kerk” (Godsdiens Aktueel – 19 Oktober 2004).

Benewens die NG Kerk het die Vatikaan baie ander Protestantse kerke in die drukgang van vrysinnigheid vasgekeer en dogmaties gekastreer.  Ekumeniese gesprekke het uitsluitlik oor sosio-politieke vraagstukke gegaan.   Aartsbiskop Desmond Tutu, ‘n gewese sekretaris van SARK, se beheptheid met strukturele eenheid deur horisontale versoening het bv. tot die vorming van ‘n kunsmatige reënboognasie asook die vestiging van die omstrede Waarheids- en Versoeningskommissie (WVK) gelei.  Beide het ‘n stewige bydrae tot die chaos aan die suidpunt van Afrika gelewer.

Die Roomse aanslag via ontspoorde Protestantse kerklui was so subtiel dat die meeste mense geglo het dat die stryd aan die suidpunt van Afrika maatskaplik, ekonomies en polities van aard was.   Baie min mense het destyds besef dat die Vatikaan besig was om die Boerevolk se Hervormingserfenis te vernietig!

Alhoewel ekumene voorgee om kerke saam te snoer, wakker dit eerder Protestantse kerke aan om deel van die Nuwe Wêreldorde te word.   In hierdie Rooms beheerde karikatuur is daar hoegenaamd geen plek vir ‘n ongesonde geloof soos Protestantisme nie.  Alles moet een word sodat die laaste pous volle beheer oor die mensdom kan kry.

Gevolglik trek die Roomse Kerk die net al hoe stywer om Protestantse kerke.  Aan die einde van die dag gaan min dit ontsnap: “En as daardie dae nie verkort was nie, sou geen vlees gered word nie; maar ter wille van die uitverkorenes sal daardie dae verkort word” (Mt.24:22).  Gelowiges durf geen gemene sake met Rome hê nie en eerder na God luister: “…Gaan uit haar uit, my volk, sodat julle nie gemeenskap met haar sondes mag hê en van haar plae ontvang nie” (Openb.18:4).